from mgntwmn's eyes

Bok'ettin People

2011-07-29T04:29:00.000-07:00

bir nokiasever olarak paylaşmadan edemedim.

karanlığa dönmek

2011-07-25T02:13:00.000-07:00

aslında yazmak ya da konuşmak istiyorum. ama kendime sorularım artacağı için belki de vazgeçip yürüyorum. insanlar ölüyor, öldürülüyor, borsada kötü şeyler oluyor, birileri içimize işlerin ve ülkenin iyiye gitmeyeceği tohumlarını ekiyor. biz de kaygılarımızla suluyoruz bu tohumları. başımıza gelen kötü şeyleri hatırlayıp, önlemler almaya çalışıyoruz hayata karşı. neden? daha az üzülelim diye. işe yarıyor mu? gerçekten bilmiyorum.

hiç güzel şey olmuyor mu? bazen. güzel insanlar tanıyorum. usulca hayatıma giriyorlar. sabah lokum gibi uyuyan sokak kedisini görünce mutlu oluyorum. işte boş kalmayınca oyalanıyor, günü daha çabuk geçiriyorum. uzun zamandır görmediğim insanları arayıp 'ver elini diyorum, hadi gel barışalım' kimi geliyor, kimi gurur perdesinin ardından bik bik yapıyor. gelene alışıyorum, sonra yatağın sol yanı boş uyanıyorum. akşam eve gidip her zamanki gibi karanlığıma, sessizliğime dönmek istiyorum.

"Back To Black"

He left no time to regret

Kept his dick wet

With his same old safe bet

Me and my head high

And my tears dry

Get on without my guy

You went back to what you knew

So far removed from all that we went through

And I tread a troubled track

My odds are stacked

I'll go back to black

We only said good-bye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to.....

I go back to us

I love you much

It's not enough

You love blow and I love puff

And life is like a pipe

And I'm a tiny penny rolling up the walls inside

We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to

Black, black, black, black, black, black, black,

I go back to

We only said good-bye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to

We only said good-bye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to black

bu kadar sevebilen insan güzel insandır. çok güzel bir ruh halinde kapatmıştır gözlerini umarım. zaten daha da ne yaşayacak ki? bak biz giden sevgilinin ardından hala back to black dinliyoruz. başka da kayda değer birşey yok bu tarafta.

It's not a beer belly. yes, I am a pregnant!

2011-07-20T01:38:00.000-07:00

biraz heyecan olsun, vay 'magnet hamile mi!' etkisi yaratsın diye böyle bir başlık çakayım dedim. heyecan yapmayın. hamile değilim. ama hamilelik heyecanlı bir konu, di mi? içinde kımıl kımıl birşeyin büyüdüğünü hissetmek falan. yavrusunu yalayan kedi gördüğü zaman bile hislenen bir insan olarak hamileliğin ne olduğunu bilmesem de hamile hatunların heyecanını, senin konuyla alakan olmasa bile sürekli bebelerden konuşarak kafa sikmelerini, duygusal iniş-çıkışlar yaşamalarını falan bir yere kadar anlayabiliyorum. nihayetinde hormonların istila ettiği bir dönem. aylarca regl kafası yaşamak gibi falandır diye düşünüyorum. buraya kadar okeyiz.

bir sürü mutsuz aşk hikayesinin ardından nihayet biriyle nikahı basıp, bir de çocuk peydahlamışsın. kocan çalışıp kazanıyor, sen de karın büyütüyorsun. epey konforlu bir hayat. ama sıkıcı. pek çok sosyal aktiviteye katılamamak, içememek, dağıtamamak, serserilik yapamamak, tüm bunların neticesinde ortamlardan kopmak vs vs. neyse hadi ucunda bir amaç var, katlanıyorsun. ama hergün niye oraya buraya karnını alttan tutarak ve aynı sahte gülümseme ile pozlar koyuyorsun? Bir kere bana karnı o şekil alttan tutmak, kukuyu tutup poz vermek kadar ayıp geliyor. tutmayınca düşüyor mu? ağırlık yapıp rahatsız mı ediyor? yoksa tahmin ettiğim gibi 'baksana, karnım şu kadar daha büyüdü' mesajı mı verilmek isteniyor? eğer öyleyse bence çok çiğ bir davranış.

erkekler bile daha üstten tutuyor bak!

kalabalığa ağlamak

2011-07-18T09:32:00.000-07:00

Bu huyumu bu yıl şampiyonluk günü farkettim. kalabalık bende ağlama yapıyor. konunun ne ile ilgili olduğu önemli değil. Fenerbahçe'nin şampiyonluk kutlaması olur, bir nikah olur, düğün olur, konser olur, cenaze olur.. olur da olur. kalabalık olması yeterli.

ama ağlamam için illa ki kalabalığa gerek yok.

biz bizden geçtik artık. sizi ararken kendimizi kaybettik. ruhumuza el fatiha!

2011-06-22T01:24:00.000-07:00

genç bir şehir kadını olarak etrafımızdaki adamların tamamının 'defolu' olduğunu kabul etmem yıllarımı aldı. hep bir umut, hep bir umut. eğer kabul ettiğimi söylersem, evrene bu yönde msj göndereceğimi ve yukardan bakıp 'peki madem olmadığına inanıyorsun, ben de sizi karşılaştırmayacağım. sen de bu hepsi birbirinden arızalı adamların arasında kuruyup yok olacaksın' diyerek kalleş kahkahalar atacağını düşündüğüm için, sikik bir pollyanna edasıyla yıllarca 'benim hala umudum var' şarkısını söyleyip durdum. sonuç ne oldu? uma uma döndük sarı muma!

bireysel olarak evrenle yaşadığım kendi içimdeki bu savaş dışında, dışımdaki adamlarla da savaştım. iç dünyasında kaybolmuş, kendini 'kendine has acıları olan nadide bir insan' zanneden bu kişilerin herbirine yalnız olmadıklarını, etraftaki adamların tamamının kendini bu şekil hissettiğini, birbirleriyle konuşmadıkları için kendilerini tek hissettiklerini ve hatta en sonunda film profesörü Çağan tarafından da etiketlendiklerini anlattım, anlattım, anlattım. pek çoğunun dalgalar halinde ilk şoku atlattığını düşünüyorum. misal: 'x yıldır hayatımda biri yok' 'kadınlarla olan pratiğimi kaybettim' 'o kadar uzun zamandır yalnızım ki sana nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum' bla bla bla...

neslimizin adamları dibe vurdu. şimdi onlar için yükseliş zamanı! ben yükselişe geçtiklerini düşünüyorum şahsen. biz n'oolduk peki? sıçtığımın hormonları yüzünden hep anaç, hep kabullenen, hep pışpışlayan, hep umutla deneyen kelebeklerdik. kanatlarımız kırıldı, döndük tırtıla. hiçbirşey için heyecan duyamayan duygusuz tırtıllar olarak ne sağlıklı çocuk çıkar bizden artık(bknz. etraf) ne de kimseye gelir hayır.

temsili kadın ve erkek fotisi. uyar mı?

az önce bir hemcinsim telefonda şöyle dedi: 'kesicem sonunda hepsinin şeyini!'. bunu hissettiğim zamanlar olmuştu. sonra o sinir de geçiyor, yaşamın sıkıcılığını kabullenip yürüyorsun. kuruyorsun.

o değil de, bizde pil bitti.

icraatın içinden

2011-06-13T10:53:00.000-07:00

Fasateen sanırım İran asıllı bir grup. ben böyle etnik tatları seviyorum biliyorsunuz. sıkıcı hayatımı okurken biraz eğlenin dedim. :p

bir toplantı, bir iş yemeği, bir parti. cuma günü ve gecesi için planım buydu. özendim bezendim kendime. genelde böyle plan yapınca hiç birşey yolunda gitmez. ya beraber takılacağın tipler yan çizer, ya bir takım aksilikler olur. bu sefer olmadı. sıkıcı toplantımız ve sonrasındaki vıcık vıcık iş yemeğimizin ardından supper club'taki Andy Warhol partisine gittik. güya Andy'nin Factory'sini canlandırmayı amaçlıyorlarmış. yerim öyle Factory'i. içerde mezuniyet balosundan çıkmış pamuk prenses kostümlü kızlardan, bıyıklı amcalara varacak kadar geniş bir katılımcı yelpazesi vardı. zaten gençlik yıllarımın geçtiği crystal'ı o şekil görünce bir dumur oldum. içerdeki kalabalık da üstüne tuzu biberi oldu. yahu öyle bir hale getirdiler ki, özelliği olan bir yer bırakmadılar. herkes herşeyi dinler, her mekanda bulunur oldu. 'kroyum ama para bende' mottosu maşallah çatır çatır fethetti İstanbul'umuzu!

neyse ki bu kez o kadar kafası güzel bir kalabalık gruptuk ki, etrafla ilgilenmeye fazla fırsat kalmadı. bir takım çiftleşmeler de gerçekleşince, keyiflere kes!

eski günleri yad edercesine gün ağırırken kuruçeşme parkı'na gidip çimenlere serildik. güneşi doğurduk. güldük, eğledik.

ee? sonra? sonrası yok. aşk yoksa gerisinin de bir önemi yok. son zamanlarda en sık duyduğum cümle 'magnet, bir dene bu adamı. bak belli bir yaştan sonra öyle ilk görüşte aşklar falan olmuyor'

iyi de ben hayatımda bir kere bile ilk görüşte kimseye aşık olmadım ki! tek denemediğim yol bu kalmıştı. bunu denemek için de geç kaldım herhalde.

başa dönersek, ne sıkıcı bir hayatım var, değil mi?

kız kafası

2011-05-30T02:41:00.000-07:00

çok yakın bir arkadaşımla (bilen bilir arkalim) beş altı aydır küsüz. yok şimdi saydım, tam yedi ay olmuş. sıkça rüyalarıma giriyor ve arada kendimi kafamda onunla konuşurken yakalıyorum. konuşmak şart. ama konuşmanın nasıl akacağını tahmin ettiğim ve kimseyle tartışmak istemediğim için bunu sürekli erteliyorum. kızların küsünce barışması ne zor şey yahu! bu konuda erkeklere hep imrenmişimdir. çok büyük mevzular da olsa bir süre görüşmez, sonra bir araya geldiklerinde ya da karşılaştıklarında dialog şu olur:

- n'aber abi?

-iyidir abi. senden n'aber?

- iyi iyi.

......

kaldıkları yerden hayatlarına devam ederler. erkeklerin en kıskandığım özelliklerinden biridir bu.

kafa bulamadığım için bacak koydum. idare edin...

ben sarhojum. bana bu şekil muamele edebilirsiniz

2011-05-28T05:48:00.000-07:00

zor zamanlar geçiren bir arkadaşım bir süredir bende kalıyor. alanımız dar olsa da iki kişi yaşamayı özlemişim. eve geldiğimde yemeğin genelde hazır olması, her yerin pırıl olması, evde laflayacak kafa birinin olması epey konforluymuş ve ben tüm bunları unutmuşum.

ancak bu sahsı muhterem kafası bozuk ve alkole azıcık düşkünce biri olunca işler karışabiliyor. bazı günler eve gittiğimde dut gibi bulabiliyorum kendisini. sarhoş insana nasıl muamele edileceğini bilirim. babam sağ olsun, çocukluktan beri antremanlıyız. yanınızda her an sarhoş olabilecek biri varken ne içerseniz için hep ayık kalırsınız. sorumluluk duygusu sarhoş olmanıza mani olur. geçen gün bir değişiklik yapıp rolümü değiştirdim. ne olacağını düşünmeden ben bıraktım kendimi. e biraz da fazla kaçırmışım üzerinize afiyet. hatunun bana ertesi sabah söylediği lafı aynen yazıyorum: "ya magnet, ben biraz içeyim, kafayı dağıtayım diyordum, sen o kadar çok sarhoştun ki ben ayıldım!"
sonuç: deli deliyi görünce sopasını saklar misali, sarhoş sarhoşu görünce ayılıyor. her türlü sorumluluktan sıkılmış bendeniz bu sorumluluktan da istifa etmek için elimden geldiğince rahat davranmaya çalışacağımdır.

bir klasik olarak Hıdırellez duamız

2011-05-05T00:27:00.000-07:00

Sevdiğim kim varsa, kendim de dahil, sevebileceğim herkes de dahil...

Sağlığı iyi olsun.

Kalbi ritmini çalsın. Yanakları kiraz pembesi, dudakları bal olsun. Teni sıcak kalsın, enerjisi dışına taşsın. Ciğerlerinden nefes, midesinden gurultu, bacaklarından güç eksik olmasın....

Kanı bol olsun, damarlarında dönüp dönüp dolaşsın.

Sevdikleriyle birarada olsun. Kolu kollarına değsin, gözü gözlerinin içine baksın. Lafları birbiriyle başlasın. Nesi varsa, bölüşücek biri olsun; nesi yoksa, bulup getiricek biri olsun.

Bu birileri az ama öz olsun. Bazıları dünyada tek olsun. Sevgisinin tamamını harcasın. Harcasın ki, ona büyük bir miras kalsın.

Sevmekten bıkıp usanmayacağı biri olsun. Onun yeri ayrı olsun. Onu soysun, başucuna koysun ama yalan uydurmasın. O herşeyine, her haline tek tanık olsun. Bir hareketiyle güldüren, bir hareketiyle ağlatan olsun. Duyguların hepsi onda olsun. Kalbi buna teslim olsun. Bütün şarkılar onu anlatsın. Aşık olsun, sırılsıklam olsun. Kurumasın.

Yapmaktan bıkıp usanmayacağı bir işi olsun. Başarının gerçek adının bu olduğunu unutmasın. İbadet eder gibi, bu keşfini hergün yeniden kutlar gibi, onu yapıp dursun. Yaptıkça daha iyi yaptığını görsün. Daha iyi yaptıkça bunu başkaları da görsün. O başkalarının bunu gördüğünü, dış gözüyle görsün, iç gözüyle işine baksın.

Neşesi bol olsun.

Kendini mutlu etsin, durduk yere neşelenmek nedir bilsin. İçinde birşey durup durup zıplasın. Duydukları, gördükleri onu gıdıklasın, kahkaha attırsın. Gürültü çıkarsın. Saçma şeyler söylesin. Çocuklukta en şımardığı ana, sık sık gidip gelsin. Nereye gidip geldiği bilinmesin.

Değiştirmek istedikleri değişsin.

İçte ve dışta, iyi günde ve kötü günde tadilat yapsın. Eskilerini atsın, ruhunu havalandırsın. Kapıda hep kamyonu dursun. Dilediği yere taşınsın. Kendinden taşınmak isterse, içindeki güç, dışındaki sevgi ona yardımcı olsun. Bileği, bütün alışkanlıklarıyla, bağımlılıklarıyla güreşsin.

Birşey ona sürpriz olsun. Günlerinden birgünü, bir pakete sarılı olsun. Açılınca, içinden hiç beklemediği güzel bir haber çıksın. Bu gün üçyüzaltmışbeş'ten herhangi biri olsun. Öylesine bir pazartesi, arkaya kavuşturduğu ellerinde, unutulmaz bir salı saklasın. Öyle tahmini mümkün olmayan birşey olsun ki bu, hayatın zekasını anlatsın.

Bir hayali gerçek olsun. Bir hayale gözünü yumsun. Peşinden koşup, onu sobelesin. Hayalini kendinden saklamasın. Bir çizgi filmde olduğunu, herşeyin mümkün olduğunu unutmasın.

Bu duayı okusun. Kendi sesiyle duysun. Duası gerçek olsun.

Her kelimesine şükretsin. Tek satırına nazar değmesin. Amin.

can you help me to see, is there an end to the sorrow

2011-04-26T06:34:00.000-07:00

bir kadın klasiği olarak falcıya gittim. kızlar zorladı gibi zırvalıklara girmeyeceğim. istedim gittim bildiğin. biraz tırsarım aslında bu muhabbetlerden. bir şekil üstüme negatif bir enerjisi ini cini bulaşırsa diye. neyse korkunç bir tip değildi. normal bir kadın. "bana harftir isimdir geçmiştir söyleme" dedim. "direk konuya gir. halim nice olacak?" herkese 30dk. civarı bakan kadın bu ayrıntıları atınca olsa gerek bana 15dk. kadar konuşabildi. Terazi burcu olduğumu söylediğime de pişman oldum. at bunun yarısını da sen dengesizsin, kararsızsın, ne istediğini bilmiyorsunlara. geriye kalan 7,5 dakikanın 2,5 dakikası da gelen geçene selam vermek ve öpüşmekle geçmişse, kaldı benim koskoca geleceğime 5 dk!

sonuç-1) 2011'in sonuna kadar vereceğim tüm kararlar yerinde olacakmış ve herşey benim isteğime bağlıymış. (bi' karar verebilsem!)

sonuç-2) yaşadıklarımı kimseye anlatmamam gerekiyormuş. aldığım şey hayrını göremeden elimde parçalanıyormuş.

karar: blogu kapatıyorum.

2011-04-23T02:14:00.000-07:00

kutluyoruz.

kaş tatili kış tatili gönül isterdi yaz tatili

2011-04-20T01:48:00.000-07:00

Koşullar yüzünden aylar öncesinden planlanlamak zorunda kaldığımız tatilimizin bekleme süresi uzun olunca bir heyecanlandık, bir kaybettik, sonra yine bulduk heyecanımızı. Nihayetinde aylardır internet üzerinden süren iletişim Kaş’tan geçen bir tatilde yolları birleştirdi. Yolu sevgiden geçen herkesle birgün bir yerde ... şaka şaka! Bu sefer donanımlı gittiğim için bolca foti çekme imkanı buldum. Şimdi bir fotoroman tadında psikolojileri ve tatili özetlemeye çalışacağım.

ilk hedefiniz Akdeniz'dir. ileriiii!

Biraz annemin tokatlamaları, biraz benim rutine oturmuş “artık aşık olamayacak mıyım” mızmızlanmalarımla “gel” dedim geldi esas oğlan. Geldi de ne oldu diyeceksiniz. Genelde insanlar bu soruyu soruyor: “eee?” bir iletişimle ilgili yorumda bulunmak bir anlamda gidişatına yön vermek sayılır. Özellikle de çenemi tutamayıp kendisine buralardan bahsettiysem, şimdi memleketine gidince tüm bu hakkında yazılanları okuyup “hmmm” diyecek kendisi ve kırıntı kadar kalmış olan gizem perdemi de sıyırmış olacağım üzerimden.

Kayalıkların arasında bulduğumuz bu aşk tapınağı beni benden aldı.

Benim için sohbet edilebilen adam kıymetlidir. Hayata pozitif bakan adam kıymetlidir. Yolda insanlara gülümseyen, selam veren adam kıymetlidir. Hayatımı kısıtlamayan adam kıymetlidir. arada iniş-çıkışlar, birbirine sinir olmalar yaşansa da ağızda güzel bir tatil tadı kalmıştır ancak hiçbir duygu bırakıldığı yerde durmamaktadır ve ne kadar heyecan yaratmaya çalışsanız da kalbiniz ritmini vurmadıkça aşk olmamaktadır.

Patara. kumunun denizinin hastasıyız!

yeni bir hayat kurgulama kafalarında olan iki kişi olarak gezdiğimiz baktığımız yerlerdeki insanlarla bolca sohbet etme imkanı bulduk. Herkes bizim gibi şehir hayatından kaçıp atmış kendini oralara. çıkarttığımız sonuç küçük yerde zamanın çıldırtıcı derecede yavaş aktığı, kendini verebileceğin hobilerinin olması gerektiği, aksi halde tüm sosyalleşme çabalarının da "abi ne içtik akşam bea"nın ötesine geçemeyeceği oldu. kısacası kimse hayatından yüzde yüz memnun değil. köyde yaşayan da, şehirde yaşayan da, bekar olan da, çoluk çombaklı olan da. biz de döndük yine kürkçü dükkanlarımıza.

gelelim tavsiyelere...

Yolunuz o tarafa düşerse Bursa'dan göçmüş olan çiftin açtığı Deli Köfte'de pideli köfte yeyin.

Bi' lokma'da Banu'yu ve annesini bulup selamımı söyleyin.

şu manzaraya karşı taze meze ve rakı eşliğinde güneşi batırın.

giden var gidemeyen var düşüncesiyle yemek koymuyorum ama valla çok lezzetli yemekler. ahanda kanıtı.

Asmaaltı’nda Elif'i ya da Süleyman’ı nam-ı diğer akrabayı bulun. için, için, eğlenin. ama akrabanın shotlarına dikkat edin!

imkanınız varsa herşeyden önce güzel bir tatil partneri edinin diyerekten tatil yavukluma da hakkını buradan vermek isterim.

2 gündür unutmuştum ne güzel. şimdi foti seçerken burda bilgisayar başındaki halim yine anlamsızlaştı birden. bir fotilere, bir acıyan kırmızı omuzlarıma bakıyorum. evet evet. o kız bendim!

hobimolmasaoluyorum.com

2011-03-28T07:19:00.000-07:00

bizim kuşaktan pek çoğumuzun 'hobi' kelimesiyle ilk tanışıklığı ilkokul yıllarına dayanır. 'anket defteri' olarak bilinen ve üzerinde beş on genel sorunun olduğu her 2 sayfa bir kişiye aittir. Adın ne, doğum tarihin ne, -misal- Burcu'yu nerden tanıyorsun, o'nu seviyor musun, ama o seni seviyor ki sana bu sayfayı ayırmış (!) gibisinden sorular. Bunlardan biri de 'hobileriniz nelerdir?' sorusuydu. Ve bizim kuşak bu vesileyle 'hobi' kelimesiyle tanışmış oldu. benim bir anket defterim olmadı ama bana uzatılanlara da hayır demiyordum galiba. oradaki üç beş soruya cevap verirken 'bu defter elden ele dolanıyor. ona göre yanıtlayayım bari' gibi kendime ambargolar koyduğumu da hatırlıyorum. bir de şimdi geldiğim noktaya bak. hey gibi be! hiç bitmeyecekmiş gibi gelen ilkokul yıllarım boyunca diğer sayfaları karıştırıp kopya çekiyordum bu soruyu cevaplamak için.

şimdiki ortalama standartlara sahip ailelerin çocuklarına bakıyorum. çocukların kendileriyle başbaşa kalma olasılığı sıfır. okul, dersane, ingilizce kursu, aman illaki bir enstruman çalsın kursu, illaki bir sporun ucundan tutsun kursu, olmadı tiyatro kursu. bu liste böööyle uzayıp gidiyor. çocuklar etkinlik manyağı olmuş durumda. hiçbir etkinliğin olmadığı bir gün olsa çocuk ne yapacağını bilemeyecek, o derece. bu çocukların sosyal çevrelerini aktivite kurslarından peydahlamalarını ileriki zamanlarda ömrüm yeterse anlayacağım.

bunları neden düşünüyorum. birkaç seneden beri İstanbul tango camiasının içindeyim. dans ile ilgili ilgimi çeken etkinliklere katılırım ancak oradan tanıdığım insanlarla başka etkinliklere katılmayı pek tercih etmem. zira bu insanların pek çoğu hobisiyle mutlu olmakla yetinmeyip bundan sosyal olarak da beslenmek isteyen kişiler oluyor. adam kursa yeni başlamış, dans gereği eli yüzü düzgün birkaç hatunun mahrem mesafesine girebilince sapıtıyor. (adam kelimesi lafın gelişi kullanıldı. benzer modelde kadınlar da mevcut) her gece ayrı bir dans aktivitesinde. sadece birkaç arkadaşı olan birinin bile herhangi bir aktivitede haftanın 4 5 günü faaliyet göstermesi demek, mevcut arkadaşlarından da kopması demek olur.

bugünki aktivite manyağı olmuş çocukların yarın yetişkinliklerinde arkadaşlarının olmamasını, olması için ortada ortak bir faaliyetin olmasını anlayacağım ama mevcut sosyal hayatını sıfırlayıp belki birilerini düşürürüm düşüncesiyle haftanın 5 gününü aktiviteye ayıran bu zamane yetişkini arkadaşları hiç anlamıyorum.

ceketten dönenin neresi kırılsın?

2011-03-24T00:52:00.000-07:00

çok üşüyen bir insan olduğum için soğuktan sıcağa geçişte zorluk çekerim. hep en son çizmeden ayakkabıya, muz çoraptan ince çoraba, gocuktan cekete, yorgandan pikeye geçenler arasında yer alırım. bu sene bir değişiklik yapayım dedim. bir hafta kadar önce şehrimizi ziyaret eden yalancı bahara büyük bir saflıkla aldanıp gocuktan deri cekete geçişi yaptım. yapış o yapış, dötüm donsa da 1 haftadır deri çeketten başka birşey giyemiyorum. baharın henüz gelmediğine inanmak istemeyen bilincimle dona dona geziyorum ortalarda. her sabah dolabın başında 10dk düşünüyorum. elim gocuğa gidiyor, sonra ceketlere yanaşıyor. gocuğa gidiyor sonra yine ceketlere yanaşıyor. en son bir deri ceket kapıp gözüme kadar kaşkoldur, şaldır ne varsa doluyorum ama tabii para etmiyor. konuyu gurur meselesi yaptım kendi içimde. dersin ki terkettiğim sevgilime dönmek için dötüm dötüm cesaret toplamaya çalışıyorum. off sahici bahar gel artık!

İstanbul Modern Sanat Müzesi Gezisi

2011-03-11T04:29:00.000-08:00

uzun sayılabilecek bir aradan sonra tekrar yazmaya başlamak için bloglara erişimin mümkün olmadığı bir dönemi bilinçli olarak tercih etmedim tabii. ancak hazır gazım gelmişken ve hala bloguma ulaşılabiliyorken aylardır ertelediğim İstanbul Modern Sanat Müzesi postumu yazayım dedim. Şimdi üstüne küçük notlar aldığım biletin tarihine baktım da 30 Ocak'ta gitmişim.

işlerini beğendiğim top 3 listemi açıklıyorum:

1- İrfan Önürmen: işlerini fotoğraflamak İrfan Önürmen'e yapılmış en büyük haksızlık olmuş. ben kendisinin yerinde olsaydım çalışmalarımı digital ortama koyma konusunda ısrar etmezdim. tablolarının üstünü kat kat ve değişik dokularda tüllerle kaplayarak gerçeğe yakın bir 3. boyut algısı uyandırıyor. tarifi namümkün! görülmesi lazım.

2- Taner Ceylan: işlerinin pek çoğu gay cinselliğine dayandığı için ayrı, fotoğraf çekip fotoğrafta gördüğünü bire bir uyguladığı için ayrı eleştiriliyor. sanat eleştirmenlerine gıcığım. düşünsenize "ne işle meşgülsünüz?" "sanat eleştirmeniyim, sinema eleştirmeniyim" hiç birşey yapmadan sadece eleştirmek bir meslek midir? ancak kolay ve keyiflidir eminim.

tüm bunları bir tarafa bırakırsak ben İstanbul Modern'de gördüğüm işine ilk baktığımda "sonunda bunu da yaptılar ya" dediğimi hatırlıyorum. gördüğüm tablonun adını hatırlamıyorum. hatta -aradan zaman geçti- tabloyu bile tam hatırlamıyorum ancak bendeki hissini hatırlıyorum. Fotoğrafçıların sıkça kullandığı bir teknik. tekniğin adını bilmiyorum. hani hareket halinde olan bir cismin hareketini takip edebildiğimiz bulanık görüntü. bu teknikle çekilmiş bir portre fotoğrafı kadar kusursuzdu tablo. ben eleştirmenlerin yerdiği bire bir fotoğraf aktarımına bayıldım. benden armağan çağlayan olmaz! tabloyu çok aradım ancak bulamadım. zaten bulup koysam da fotoğraf sanırdınız.

3- Ramazan Bayrakoğlu:

bulunduğu koridorun köşesinden döner dönmez bu tabloya takıldı gözüm. ne kadar gerçek durduğu konusunda en ufak bir fikir veremez yukarıdaki fotoğrafı. yakınlaştıkça keskin renk ayrımlarından üzerinde bir şekilde çalışılmış bir fotoğrafla yapıldığını düşünmeye başladım. tam önüne geldiğimde ise gördüklerim beni şaşırttı. bunca yıl kaneviçe işlemekten başka sanatsal bir aktivitesi olmayan atalarımızın torunları olarak biz yapabilirdik bunu ancak. çekilmiş bir fotoğrafın kumaş parçalarını boyayıp tuvale dikilmesiyle yaratmış tablolarını. benim "bizimkiler yeni bir teknik bulmuşlar, negzel!" şeklindeki sevincim de google ı açana kadar sürdü.

bu sanatçımızın, sanatın beyaz ırk sanatçıları için yapılmadığını savunduğu böcek projesi diye bir projesi varmış. bunu da sonrasında okumasam işlerinden hayatta anlamazdım.

male machine

2011-03-05T03:02:00.000-08:00

bir süredir internet üzerinden kırıştırdığım bir adamla tatil planı yapıyoruz. ben sürekli araştırma halindeyim. nerde kalalım, nerde yemek yiyelim, civarda nereleri gezelim... planlar planlar. her önerim de kendisi tarafından kabul görüyor. üst üste bütün önerilerimi kabul ettiği ve kendisi de yeni birşeyler önermediği için son iletişimimizde artık "bu sorulara cevap ver ve sen de lütfen fikrini söyle" gibi birşey söyledim. kendisi yine önerilerimi uygun bulup şöyle bir ekleme yapmış "rahat bi ikiz yatağı olsun yeter"

bu cümle daha önce biryerlerde okuduğum ya da izlediğim aşağıdakine benzer bir fotoğrafı getirdi gözümün önüne.

female machine

yukarıda görmüş olduğunuz alet bir kadın. istediğiniz verimi alabilmek için bir sürü ayar yapmanız gerekir. altı kuru keyfi yerinde olacak, eşref saatinde olacak, iltifatlarla ruhu yeterince okşanmış olacak ama boku da çıkartılmayacak. çok sıkılmayacak. çok da kendi haline bırakılmayacak. bla bla bla...

male machine

bu alet ise bir erkek. tek düğmesi var. basıyorsun çalışıyor.

UGG(H!)

2011-02-24T03:18:00.000-08:00

dekolteden tecavüzü hakeden bacaklar

süreden tam emin olamamakla beraber ilk UGG'ı 5 ila 6 sene evvel görüp çok beğenmiştim. ancak ben bir çift edinmek için para biriktirene kadar etraftaki UGG sayısı öyle bir hızla arttı ki önce "nalet olsun" deyip sonra da içten içe "iyi ki almamışım, elimde patlayacaktı" demem şöyle dursun, kullananlarla da öyle çok dalga geçtim ki şimdi bunu bir günah çıkartma postu olarak yazıyorum. 4 gün önce benetton'dan 24TL'ye bir çakmasını aldım bunların. en azından bakkala çakkala giderken eşofman altına çorap giymeden çeker çıkarım düşüncesiyle. ancak o kadar rahat ve sıcak tutuyor ki 4 gündür ayağımdan çıkartmadığımı utançla kamuoyuna duyurmak isterim.

kıssadan hisse büyük konuşmak ve ön yargılı olmamak lazımmış dostlar.

bırak bu işleri Hıncal!

2011-02-04T03:10:00.000-08:00

müberek bir surat örneği

5 gündür bir İstanbul Modern yazısı yazmak istiyor, vakit bulamıyorum. Az sonra toplantıya girecek olmama rağmen çemkirmeden duramadım. Defne ile ilgili yazmış bugün şurdan okuyabilirsiniz. kendisine sormak lazım "tek akıllı sen misin" diye. yazdıkları aslında benim ve muhtemelen pekçoğunuzun aklından geçen şeyler. ancak bu kızın bir bebeği var. bir kocası var. kocası gelip tabutuna sarılmış, gözyaşı dökmüş. sen bu kocayı burda yazdıklarınla savunup, ölmüş olan ve halinden hala sevdiği belli olan eşini kötüleyerek iyilik yaptığına bizi inandırmak mı istiyorsun? bırak bu işleri! gel sen cafe cadde'de otur. bizde oranın önünden her 3 geçişimizden 2'sinde değil, 3.de görelim MÜBAREK yüzünü. daha az zahiyat olur.

battı mı?

2011-01-24T01:57:00.000-08:00

neşeli insanların neşeli halleri diğer insanları rahatsız ediyor. dikkat ediyorum tüm mekanlarda bu kural geçerli. hoş geçerli olması için gerekli kültürel altyapıya da sahibiz. "çok güldük. başımıza kesin kötü birşey gelecek, susalım" gibisinden...

yeni partnerimle aynı odayı paylaşıyoruz. uzun zamandır bu kadar bana benzeyen, bu kadar çok gülerek çalıştığım biri olmamıştı. iki otuzlarında feleğin çemberine dolanmış, motor binmek, dans etmek gibi ortak zevkleri olan hatun olarak aynı kafada ve aynı odada olmak pek güzelmiş dostlar. bu duyguyu unutmuşum. Senem, sakın sana ihanet ettiğimi düşünme bebeğim. sen ilk gözağrımsın!

konu benim yeni partner değil aslında. dağıttıkça dağıttım konuyu. tahmin edeceğiniz üzre epey keyifli çalışıyoruz. gırgır şamata gırla. ancak şunu iyi biliyorum ki yakında bir uyarı alacağız. "silkinin ve kendinize gelin" aslında işlerde aksayan birşey yok. bu sabah unuttuğum toplantıyı kimseyi haberdar etmeden çözebildim şükür. hatta daha uzun saatler çalıştığımı bile söyleyebilirim eskiye nazaran. ancak çok iyi biliyorum ki birşeylerin aksamasına gerek yok. insanlar çevrelerinde gerçekten içten kahkaha atan birilerini görünce eğer kendileri ortama dahil değillerse rahatsızlık duyuyorlar. restorantta, işyerinde, sokakta, vapurda farketmiyor. dışarda bazen ben de rahatsız oluyorum. dolmuşta, vapurda vs. birşey okuyorsam dikkatim dağılıyor. ancak demek istediğim bu değil. yolda yürüyen insanların yüzlerine bakın. işyerinizde etraftaki insanların yüzlerine. neredeyse tamamının yüzlerinden mutsuzluk akıyor. bazen konuşulmayan bir psikolojiyle şöyle bir baskı yapıyor bu mutsuz bakan suratlar "neden ve nasıl mutlusun? ne hakla? mutlu olacak ne var? neden hayat sana güzel de bana değil?"

"başına gelenlerden biz sorumlu değiliz bebeğim" diyesim geliyor. "sordun da söylemedik mi mutluluğun formülünü?" neyse işte yakında sırf satışçı olarak düşmanlık boyutunda rakip gibi değil de, "benim kotam doldu bu ay. al bu satışı da sana yazalım" tadında insani mutlu mutlu işbirliği içinde çalıştığımız için bir uyarı alacağımızı hissediyorum. uyarı gelindce "ahanda ben dediydim" diye yorum düşeceğim bu posta. inşallah düşmem tabii, o ayrı.

2011-01-20T00:41:00.000-08:00

İlk patronumuzdu bozbek’le. Bir gün azar işitmedik. Bir gün üzmedi bizi. Okul harçlığımızı çıkartmak için kitap kolileri taşıdık eşiyle, kızıyla, kardeşiyle beraber. Bir gün birimize ayrıcalıklı davranmadı. O gün öğle yemeğinde döner mi yiyecekler, tüm dükkandakilere döner ayran alınırdı. Dükkan dediysem, birkaç katlı bir kırtasiye dükkanı. İlk flörtlerimizi yaşadık o dükkanda. Ermeniymiş, Türkmüş ayırmadan. Zaten ayıracak birşey de yoktu ki. Değişik ve kulağa çok hoş gelen isimleri vardı. "Maral" gibi mesela. Bir de bizlere göre daha değişik telaffuzları. Hoşuma giderdi yayarak konuşmaları. Kayar değişirdi benim de konuşmam hemen.

Güzel ailedir. Güzel insanlardır. Güzel insandı Fırat Abi. Bir kere de birinin kendisine Hrant diye seslendiğini hatırlamıyorum. O bizim Fırat Abi’mizdi.

Unutmadık. Hala içimiz yanıyor. ancak dün akşam şerefine kadeh kaldırmaktan başka birşey yapamadığımızı görmek utandırıyor.

en medeni olmayan hallerim kardeşime gider hep

2011-01-12T00:55:00.000-08:00

zor günler geçirdik dostlar. kardeşimin pazar sabahı arayıp "abla kaza yaptık. ben x'le olduğum için sen kızarsın diye akşam arayamadım" demesi beni "neden bu kızlar benden bu kadar korkuyor? çocukların özgürlüklerini kısıtlayıcı baskılar mı kuruyorum?" düşüncelerine sevketse de, birkaç saat sonra kafada bandaj, üstbaş kanlar içinde titreye titreye karşımda görünce pek bunları düşünmeye fırsat olmadı tabii. durumu iyiye gittiği ve artık bugün annemlerin yanına geri döneceği için ilk başka duygusal kafalar yüzünden düşünemediğim bu iki soruyu bu akşam 3günde altüst ettiği dolaplarımı kendisine küfrederekten toplarken uzun uzun düşüneceğim.

şu antene bi vursana kendine gelsin

2011-01-12T00:32:00.000-08:00

aylardır sabahları karşılaştığım bir bey var. ben işe giderken kendisi de köpeğini gezdiriyor. henüz merhabalaşmasak da hergün aynı boş sokakta karşılaşan iki kişi olarak bolca bakışıyoruz haliyle. geçen saçı sakalı kesmiş. yüzü gözü açılmış. dedim şeker bir parça bu. benim asistana bahsettim. "aman magnet bu saatte köpek gezdiriyorsa işsiz güçsüz, serserinin tekidir, boşver" dedi. sonra oturduğunu düşündüğüm apartmanı söyledim. "ya aslında çalışmaya ihtiyacı olmayan tuzu kuru biri de olabilir o apartmanda oturuyorsa ya da evden çalışıyordur belki" dedi. ben bunları nasıl düşünmedim diye bir tokatladım kendimi. kardeşim yaşındaki kız bile düşünüyor. ben hala haylala laylala. aradan günler geçti. birgün bir de baktım fb'tan bir arkadaşımın arkadaşı görünüyor bu çocuk. profili de açık. fb başka ne işe yarar ki! hemen araştırmaya başladım. fotoğrafları görünce bir yutkundum! ev cidden küçük bir hayvanat bahçesi.kalan bilgileri aşağıda görebilirsiniz.
Employers : Köpek dolaştıryorum.
University: sokak
Secondary school: Bıraktım onu
Religious views: Atheist
Political Views: Primitivism

alıcılarımın ayarı ile oynamaya devam ediyorum.

bi' orta şekerli tutturmak dileğiyle

2011-01-04T03:03:00.000-08:00

My gears they grind

More each day

And I feel like

They're gonna grind away

And the city blocks

They drive me wild

They're never ending

Mile after mile

I just don't know what to do

I'm too afraid to love you

It's heaven on earth

In her embrace

Her gentle touch

And her smiling face

I'm just one wishing

That I was a pair

With someone

Oh somewhere

All those sleepless nights

And all those wasted days

I wish loneliness would leave me

But I think he's here to stay

What more can I do

I'm wringing myself dry

And I can't afford to lose

One more teardrop from my eye

goodbye 2010. I luv u

2010-12-31T04:22:00.000-08:00

geldik hesap kitap gününe. zamanı bölümlere ayırıp o belirli bölümler tamamlandığında ister istemez geriye dönüp bakma isteği oluyor insanda.

annem kendini baştan yaratıyor

dün annem ofise ziyaretime geldi. özellikle yıl bitmeden beni görmek istemiş. yeni kararlar almış. etrafındaki herkese bu kararları bildiriyormuş. değişikliğine şaşırmayaymışız. artık hiç birşeyi içinde tutmayacak, hemen söylecekmiş. kendine de daha çok vakit ayıracakmış. bla bla bla... bıyık altından güldüm ama o yaşta hala kendiyle hesaplaşıp, beğenmediği yanlarını ne kadar becereceğini bilemesem de düzeltmeye çalışması hoşuma gitti.

ah etme ne olur, döner seni bulur!

beni terkeden eski bir sevgilimin yeni sevgisi tarafından terketmekten beter edildiğini öğrendim. eşe dosta "magnet'in ahı mı tuttu acaba" diyormuş. ilk zamanlar ah ettiğimi hatırlıyorum. küfürün bini bir paraydı. ancak sonra her zaman olduğu gibi asıl hatalının o değil ben olduğumu anladığımda nefretimi kendime yöneltmiştim. en zoru bunu kabul etmek olmuştu. insan kendinden nefret edince nereye kaçacağını bilemiyor. hatta ah ettiğimi hatırladığımda tövbe bile ettim. ancak hep öyle olur ya, zaman geçtikçe konu önemini yitirir ve kendisiyle ilgili kötü bir haber aldığınızda ağzınız dola dola "oh olsun" diyemezsiniz. kendisi için bir dilekte bulunma hakkım varsa, daha uzun ve daha dolu dolu deneyimler diliyorum. en az 8 ay bir hatunla aynı evde yaşasın mesela. o zaman göreceğim ben onun dötünü.

arkalimle ben

bu yılın en büyük kaybı. biz birbirimizi kaybettik. dün farkettim ki silmiş beni heryerlerden. sevgili acısından beter arkadaş acısı. rüyalarıma giriyor sürekli. ancak yanyana da olamıyoruz demek ki. güzel ve bebekli bir yıl olsun onunki.

işler tıkırında

bugün çok büyük bir projemin onayı geldi. ayrıca küçük bir işi reddettim. "müşteri seçiniz. bu seçimler size para kazandırır" mottosunun sonuna kadar arkasındayım.

gönül işleri

bu senenin benim için ilişki konusundaki özelliği hiç ilişkimin olmadığı neredeyse ilk senem olması. ben yalnızlığımı sevdim o da beni sevdi sağ olsun. ole'nin tokatlarından sonra "10 dönüm bostan, yan gel osman" şeklinde keyifle devam ettirdiğim yalnızlığımı bu kadar sevmemem gerektiğini, senem sayesinde hayatıma giren her adam için ilk yaptığım tanımlamanın "düzgün biri" olduğunu üzülerek kabul ettim. yeni yılda ilişki yaşamak için ve adamları "düzgün biri" olarak tanımlamamak için -bilinçaltı hala yaralanacağını düşünüyor sanırım!!-çaba gösterme konusunda hazırola geçiyorum.

başkaca da kayda değer birşey olmadı 2010'da. yolda olan haberlerim var. bi' kesinleşsin, onlar da 2011'e kalsın. biz tüm teklifleri reddedip senem'le evimizde takılacağız. kimseyi beklemeyiz. ben satışımı da yapmış olmanın keyfiyle eve gidip yemek yapmaya girişiyorum. güzel bir yıl olsun, kalbiniz ritmini vursun:)

bazen Frida olmak

2010-12-29T08:42:00.000-08:00

Size burda kim olduklarından bahsetmeyeceğim. Zaten hiç tablolarıyla karşılaşmasanız da mutlaka Selma Hayek’in oynadığı Frida'nın hayatını konu alan filmi izlemişsinizder.

Cumartesi günü hafta içinde niyetlendiğim gibi önce Frida Kahlo & Diego Rivera’nın mini sergisini gezmek için Pera Müzesi’ne, ardından da Galata Moda standlarına şöyle bir göz atmaya gittim. Pera Müzesi yerine Pera Sanat Evi’ne gittiğim için koştur koştur yetişebildim sergiye. Bazen insan hergün önünden geçtiği yerlere bile dikkat etmiyor. günümün büyük bir kısmını “nerde buluşulacak, kaçta buluşulacak, sonrasında ne yapılacak” gibi konular nedeniyle telefonda geçirsem de, şu sıralar bu tarz kültürel faaliyetlerime eşi dostu da ortak etmekten keyif alıyor, tüm bu organizasyonları büyük bir keyifle yapıyorum. Hem tembellik etmeyip planımı gerçekleştirdiğim, hem birkaç insanın daha sergiyi gezmesine sebep olduğum, hem de Coşkun Hürsel’in ısrarıyla yine tembellik etmeyip sergiyi yazmaya başladığım için kendimi alkışlıyorum.

Sergide 40 kadar eser vardi. Tabloların pek çoğu bildiğimiz eserler. Ancak benim ilgimi tablolar ve poz verdikleri fotoğraflardan ziyade Frida’nın eskizleri çekti. dinmek bilmeyen sırt ağrıları nedeniyle büyük tuvallerde çalışamadığını biliyoruz. Neredeyse yatağa bağımlı bir hayat süren bir ressamın tablolarından çok eskizlerinin dikkat çekmesi aslında sürpriz olmamalı tabii. İnternette bakınmama rağmen aşağıdaki eskizin daha net bir fotoğrafını bulamadım. Bu kötü iphone fotoğrafı için üzgünüm.

Sağlık sorunları nedeniyle hamile kalamayacağından pek çok kez kürjaj olmuş ve bu kürtajlar da böyle yansımış sanatına. buraya tekrar döneceğim...

Özellikle şu tablosu Semiha Berksoy’un Nazım Hikmet aşkını anımsatmıyor mu size de? Aynı dönemin sanatçıları. Birbirlerinden haberdardırlar herhalde, değil mi? Bir tablo neyi anlatmak ister ya da nasıl yorumlanmalıdır bilmiyorum. Bunu geçen gün Coşkun Hürsel’le tivitleşirken bir kez daha yaşadım. Kendisi yaklaşık bir yıl kadar önce yorumlamış olduğu bir tablo’da aslında hasır şapkanın altını çizmişken, bunca zaman sonra benim kadının kıpkırmızı canlı yanaklarını hatırlıyor olmam buna güzel bir örnek. (bu arada bir yıl önceki herhangi birşeyi hatırlamam zaten mucize!)

bunu da Diego kendisinden hiç bahsetmediğim için ağlamasın diye koydum.

Aslında çalkantılı aşk hayatlarının, ağrılarının, defalarca tekrarlanan ameliyatlarının, tüm bunlara rağmen her zaman renklerin kraliçesi gibi görünmesine neden olan kendine has giyim tarzının ve saç toplama şeklinin dışında bir özelliği daha var. Bu kadar kadın kadın olan bir figürün tam bir eşcinsel gibi kaşlarını ve bıyıklarını almamış olması. Lezbiyen eğilimleri olduğunu biliyoruz ancak kendisi tam bir lezbiyen değilmiş. Aranızdan bazılarınız konuyu yine kıla tüye getirdiğimi düşünebilir. benim dikkatimi çeken Frida’nın toplumun estetik zevkinden farklı bir zevke sahip olması ve genel estetik kalıplarını reddetmesi aslında. Yani Frida’nın bakımsız bir kadın olduğu için kaşını bıyığını duvardan duvara samur halı şeklinde bıratığını söyleyemeyiz. Kendisine gösterdiği özeni, rengarenk kıyafetlerinden, renkli kurdelalarla örerek süslediği saçlarından rahatlıkla görebiliyoruz. Keşke ben de kendimi onun kadar özgür hissedebilsem diye düşündüm. Moda, tasarım gibi zevklerimizi yönlendiren ve çokça vakit ayırdığımız konular aslında özgürlüğümüzü ve biz olmamızı kısıtlayan küçücük şeyler gibi göründü bir anda gözüme.

Şimdi fotoğraftaki eskize geri dönelim. Bir kadının fiziken çocuk sahibi olamayacağını bilmesi ve bunu kabullenememesi, kabullenmeye çalışması, zaman zaman bu istekten kurtulmaya çalışması.. tüm bunlar bana kendimi ya da benim profilimdeki şehir kadınlarını hatırlattı. Aslında bizler de giderek çocuk sahibi olma ihtimalimizin düştüğünün, beraber çocuk yapmaya karar verecek erkek profilinin eksikliğinin farkındayız ve atıyoruz bu konuyu arkaya. Frida’nın çocuk yapmak istediği kocası var ancak sağlığı müsaade etmiyor. Benim sağlığım yerinde ancak kendisinden çocuk sahibi olmak isteyeceğim bir erkeğim yok. Ve bazen böyle iki kişilik isteklerim olduğu için kendimi kötü ya da güçsüz hissediyorum.

Uzun süredir yazmadığım için beni zorlayan arkadaşlar. Zorlamaya devam edin. Başlamadan önce zor geliyordu ama özlemişim.

Konuyla ilgili faydalı linkler:

http://www.fridakahlo.com/

http://www.peramuzesi.org.tr/blog/blog.aspx

http://www.peramuzesi.org.tr/sergiler/detay_sureli_sergiler.aspx?SectionID=dzSg6oYgaecNjl%2bZjYyLpQ%3d%3d&ContentID=T6tDCYQBvxxM5zu20N%2fGAQ%3d%3d

alkol içelim, alkol konuşalım. şaka şaka artık eskisi gibi içmiyorum ama oturdum mu durmuyorm. şu Frida tasarım şişeli tekilalara bakın! Yanlış hatırlamıyorsam yeğeni ölümünden sonra üretmeye başlamış bu tekilayı. hadi ben içmeye gidiyorum. öptüm bye!

zorunlu sosyalleşmeler

2010-12-23T07:11:00.000-08:00

akşam bizim şirketin xmas partisine davet ettiğim dostumla az önceki msn muhabbetimiz. (aynen copy-paste yapılmıştır)

X:
gelsem mi akşam kuş yaa

Magnet:
gel yeaaa
benim bir iki kurumsal müşterim de olacak onlara da ilgi alaka lazım ama kafa adamlar

X:
Y gelmiyo istersen sen git dedi
ben de kararsızım

Magnet:
valla hahaha hihihi
iş hayatıyla ilgili yalan hareketler öğrenirsin işte gelirsen
‘aayyyy cnmmm çok güzel olmuşsuuuuunnn’

X:
hahahahaaa

Magnet:
ama arkadan kuyu kazmaca
önceleri depresyona giriyordum ama
artık ben de alıştım
‘canıııımmmm ne güzel olmuşsun, ayy özlemişim’

X:
nabza göre şerbet hesabı

Magnet:
daha fazlası

Tango Animation - En Tus Brazos (In Your Arms)

2010-12-19T04:14:00.000-08:00

gördüğüm en başarılı tango animasyonu! siz de görün istedim.

bir de Türk Eğitim sistemiyle dalga geçersiniz!

2010-12-15T03:13:00.000-08:00

mail yoluyla gelen bu kareyi paylaşmadan edemedim. Hooray!

gel evimi tasarla demek istiyorum bunu yapana

2010-12-13T05:10:00.000-08:00

kimin yaptığını bilmiyorum ama benim gibi küçük evlerde oturanlar için çok büyük bir tasarım! tablo gibi koltuğun üstüne asar, alttan üfleyerek kuruturum çamaşırlarımı.

game over!

2010-12-08T09:42:00.000-08:00

artık ilişkiler ve ilişememekle ilgili yazılan, çizilen, yaşanan şeylerden o kadar sıkıldım ki, birkaç defa okunmuş bir kitap gibi çoktan rafa kaldırmıştım konuyu. ne bu konularda yazılan şeylere karşı bir ilgi duyuyorum, ne de kendim benzer şeyler yazıyorum. çünkü o kısım kocaman bir boşluk. bu boşluğu bazen 2 kadeh devirdiğimde, bazen uma thurman "duygularımız olmadan hepimiz birer makineyiz" dediğinde "evrene olumlu mesajlar göndermek lazım magnet!" diyerek sevgi pıtırcığına bağlayıp, kimi zaman da "ne evrenmiş arkadaş bağır, çağır duymadı senelerdir. zaten kendimden başka da kimseyi sevemiyorum aslında" diyerekten kimi içten, kimi inanmaya çalışırken kendimi yakalayarak doldurmaya çalışıyorum. ailemden ayrılmamla beraber yavaş yavaş kendim istediğim için değil de, ailem istediği için evlenmeyi arzuluyormuşum uyanışını da yaşadıktan sonra sadece beni ilgilendiren, çözülmeden rafa kaldırmamdan ötürü kimseyi etkilemeyecek bir durum. ihtiyaç duyarsam yine raftan alıp göz atarım sayfalarına. ama çözülemeden gündemden kalkmış olması kimseyi negatif etkilemez.

birkaç gündür 20'lerimin başlarındaki ruhaliyetimi hatırlamaya çalışıyorum. kutuları açtım. eski günlükümsü karalamalarımı okuyorum. nelerle ilgilendiğimi, dünyaya nasıl baktığımı yakalamaya çalışıyorum falan. o dönemde ne kadar idealist, hedefleri ve kariyer planları olan, hırslı bir yeni mezunmuşum. uzun süreli bir ilişkinin göbeğinde -ilişki dediysem, haftanın bir günü buluşma şeklinde- en büyük sıkıntısı gece dışarı çıkarken ne uydursam acaba olan, bir yandan da ailede yaşanan krizlerden mümkün olduğunca uzak durmaya çalışan bir küçük kız. iş yerinde uğradığı ilk tacizde dünyası başına yıkılan, etrafta gördüğü aldatma, kazıklama, yalan söyleme gibi olağan durumlara şaşkınlıkla, hatta çok zaman tepki veremeyecek kadar şaşkınlıkla bakıp evde kendini ağlaya ağlaya paralayan "allam bu ne biçim dünya, batsın bu dünya" şeklinde kendini bunalımdan bunalımlara atan, nerelere kaçacağını bilemeyen gerçekten küçük bir kız.

şu sıra bu konulara neden bu kadar kafa yoruyorum biliyor musunuz? birkaç gün önce 21 yaşında Almanya'da tıp okuyan kuzenimin İzmit'te yaşayan bir hanzo ile evlenmeye ve eğitimini bırakıp Türkiye'ye dönmeye karar verdiğini öğrendik. olayın aile içindeki yansımaları, ucu bucağı gelmeyen konuşmalar, konuşamamalar, yarattığı şok, herifi gugılladıkça, fotoğraflarını gördükçe ve veriler ulaştıkça hanzoluğu konusunda biraz daha emin olduğum halde bir kısım aile üyesi tarafından "bu işi bozacak kötü kadın" olarak görülmem yapmaktan vazgeçmeyeceğim konuşmayı tekrar tekrar gözden geçirmeme neden oldu da bu yüzden. çocukla ilgili kesinlikle olumsuz birşey söylememem gerekiyordu. her ne kadar kuzenim simitçi, kahveci, gazozcu şeklinde ayrım yapmadan takıldığı için kara kıllı Türk erkeklerinde ne bulduğunu bir türlü anlayamadığımız avrupalı hatunlar gibi olsa da beğeni onun beğenisiydi. çocuğun sahtekarın ve seviyesizin teki olduğunu da söyleyemezdim. bu durum hem çocuğa daha çok sarılmasına, hem de aile büyükleri tarafından "evde kaldığı için küçük kardeşini çekemeyen kuzen" kimliğimin onaylanmasına izin vermek olurdu ki, sırf anneciğim üzülmesin diye bunu göze alamazdım.

izmit'in ne kadar kapalı bir yer olduğundan, oradaki yaşantısını izmit gibi bir yerde sürdürebileceğinden emin olup olmadığından, arabasının olmamasının, minik etek giyememesinin, takma tırnak takamamasının onu üzüp üzmeyeceğini düşünüp düşünmediğenden başlayıp, en son hayatta tek görüp göreceği erkeğin o adam olması konusunda ne kadar emin olduğuna kadar sırayla güzel güzel geldik.

"abla doğru erkeği bulmak için illa herkesin 10-15 adamla çıkması mı gerekiyor? ya ben şimdi bulduysam?" sorusu hala evli olmadığınız için akrabalar arasında "herkesle gezip tozduğu için evde kalmış kız kurusu" etkisi yaptığından, 21 yaşındaki veledin bile sizin sicilinizi temiz görmediğiyle yüzleşiyorsunuz. bir kez daha ve bir kez daha. bir yanım "evlen de gör lan anyayı konyayı" derken, öbür yanım "belki caydırabilirdim" düşüncesiyle yarıda kalacak eğitime içi cız ederek ilk defa mutlu bir evliliği olan bir kadın olarak konuşmak istedi kuzeniyle. mutlu olması bile şart değildi hatta. bildiğin evlilik işte.

yıl 2010. NASA'nın son ataklarının da etkisiyle birkaç yıl içinde "merhaba ben dost" demeyi beklerken, sırf yalnız bir kadın olduğun için bacak kadar çocuk üstünde bile lafının itibarı olmuyor işte. ben böyle örümcek kafaların içine sıçayım!

iki cambaz bir ipte oynamaz

2010-11-23T07:59:00.000-08:00

temsili olmayan fotoğraf

az önce uzun süredir yazıştığım ve mailleştiğim bir kadın müşterimle nihayet yüz yüze görüştük. tanışmamızın 5. dakikasında bana "burcunuz terazi mi?" diye sordu. meğer astrolojiyle ilgileniyormuş. "evet, o kadar belli ediyorum demek" dedim. "sizin burcunuz ne?" diye sordum. " asla tahmin edemezsiniz" dedi. "ikizler?" dedim. "nasıl bildiniz, astrologlar bile zorlanır burcumla ilgili tahminde bulunmakta" dedi.

sonuç: satışı yapamadım!

mini mini tatil

2010-11-20T04:22:00.000-08:00

yoğun ofis kavgaları ve ardından gelen gerginliklerden fırsat bulamadığım için doğru düzgün bir tatil programı yapamamıştım. tatile birkaç gün kala verilen ani bir kararla rotamı yeşil bursa'ya çevirdim ve bursa şehrimizin anlatıldığı gibi yeşil bir şehir olmadığını, sadece etrafının yeşillik olduğunu gördüm. Daha neler mi gördüm, tivitırdan paylaştıklarım dışında şunları:

şehirde araçla ulaşımın son derece kolay olduğunu, en uzak mesafeye bile yarım saatte gidilebildiğini,

uludağ yolunun kafa yapacak kadar çok virajlı olduğunu ve benim gibi vertigolulara göre olmadığını,

ipekçiler çarşısı'nın tamamen arabiklerin zevkine göre düzenlendiğini ve fiyatların son derece kazık olduğunu,

yeşil camii'nin neden olduğu bilinmese de mavi ışıklandırma koydukları için akşamları mavi camii olarak göründüğünü,

en en en iskender kebabının kebapçı iskender olduğunu,

orda Tirilye diye bir köy olduğunu,

köyün kuruluşuyla ilgili farklı rivayetler olduğunu,

yaklaşık 1300'lü yıllarda kurulduğunu,

1. derece sit alanı olmasına rağmen o muhteşem evlere pimapen yaptıranlar olduğunu gördüm. birazcık size de göstermek istedim.

şöyle bir bakkalları var mesela...

şöyle bir iskeleleri,

italyan kasabalarındaki gibi şöyle şirin sokakları,

saçaklarındaki şu işçiliğin bile muhafaza edildiği bakımlı evleri var.

ancak bakımsızlıktan yıkılmak üzere olan muhteşem bir okul binası ve 1300'lerden kalma bir klise de var ki, iç acıtıyor!

şarap şişelerini şu şekilde padişah kaftanlarıyla süslüyorlar:

Türkiye'nin en yaşlı zeytin ağaçlarına sahipmişler.

bir de eşek ölmüş.

rakı kadehleri tokuşunca güzel ses veriyormuş. balık güzel, lakin meze kötüymüş,

ayrıca havayı çekince mis gibi ciğerime doluyormuş.

çocuklugumdaki gibi akşam üzeri güneşi arkama alıp yürüyünce, bacaklarımın bu kadar uzun görünüyormuş!

botanik park'ta hiç enteresan bir bitki olmadığını, etraftaki birkaç apaçiyi ve yiyişen çiftleri saymazsak kendimi herhangi bir avrupa şehrinin herhangi bir parkında sanabileceğimi düşündüm.

bir tatil bittiğinde içime dolan hüznü başka bir tatil planı/hayali hafifletiyor sadece ve ne yazık ki bir sürpriz olmazsa uzunca bir süre tatil yok. çiçekler böcekler tuhaf bir sakinlik yarattı bende. üzülemiyorum bile.

gece hayatında değişen kuralları açıklıyorum: fast forward tuşuna çoktan basılmış.

2010-11-14T06:58:00.000-08:00

uzun zamandır - bar-cafeleri ve konserleri çıkartıksak yıllardır - club kıvamında bir mekana gitmiyordum. dün akşam depresyonda olduğunu düşündüğüm kız kardeşimin kimlerle takıldığını, nerelere gittiğini görme amaçlı gece gezmesine çıktım. bizim zamanımızda bir christal vardı, gerisi de yalandı. şimdi black, minimüzikhol, 11:11 gibi bir sürü mekan türemiş. varlıklarından haberdardım ancak gidip görmek başkaymış dostlar. raconlar değişmiş. ben de değişen raconları sizinle paylaşmak istedim. olur da giderseniz benim gibi şaşkınlık geçirmeyin diye.

1) 5 yıl öncesine kadar bu tarz mekanlara gelen kitle aşağı yukarı belliydi. etrafta benzer giyim zevkine ve stillere sahip kadın ve erkekleri görürdünüz. topuklu ayakkabı rahat dans edilemeyeceği için pek tercih edilmezdi. içeride belli saatlerden sonra bir kaç tane topuklu giyen görünürdü. onların da yaklaşınca ya manken, ya popçu ya da jet sosyeteden biri olduğunu anlardınız.

şimdi ise durum değişmiş. içerde hem bağdat caddesi stayla, hem taksim kızı staylaları görmek mümkün. hatta faces gibi dancing öncesi demlenme mekanları bıyıklı amcalar bile ziyaret eder olmuş.

2) eskiden mekanların chill out taraflarında elbetteki bir piyasa havası vardı. bakışma, cilveleşme, telefon alma verme, sohbet etme, arzunuza göre geceyi beraber geçirme gibi sosyalleşmeler yaşanırdı. bunlar adım adım ve belli zaman aralıklarıyla gerçekleşirdi. dj setinin olduğu kısımlarda ise insanlar dans eder, öpüşür koklaşır, müzik dinler ve eğlenirlerdi.

şimdi bu durum da değişmiş. sosyalleşmeyi hızlandırmak için daha küçük mekanlar yapılır olmuş. mecburen göt göte duruyorsunuz. mecburen birilerinin mahrem mesafesine giriyorsunuz ve onlar da sizin mahrem mesafenize giriyor. hiç sohbet etmediğiniz, hatta göz göze bile gelmediğiniz biri bu sıkışıklıktan faydalanarak elini omzunuza ya da belinize atabiliyor. "noluyo be!" gibi bir tepki almazsa devam ediyor. alırsa "pardon" deyip hemen yeni bir av için gözlerini başka bir noktaya dikiyor. dolayısıyla müzik dinlemek ya da dans etmek asıl amaca giden yolda araç olmuş oluyor.

3) eskiden biraz yüz bulunca bir drink ısmarlardı herifler. artık varlığından, orada olduğundan haberinizin olmadığı bir herif size içki ısmarlayabiliyor. içkiyi içip, herife siktiri çekmek serbest.

4) bir mekandan diğerine yolda yürürken yanınıza pıtırcık, temiz yüzlü kızlı erkekli bir grup genç yanaşıp "küçük beyoğlu nerede, biliyor musunuz?" diye soruyorlar. siz de saf saf -hani yanında kızlar falan da var ya, kaynak yapmaya çalıştığını hiç anlamıyorsunuz- "ooo geriye doğru epey yürümeniz gerekiyor. emek sinemasını biliyor musun, o sokak işte.." gibi adres tarif ediyorsunuz. çocuk da sizi süzüp "çok uzakmış. buralarda nereye gidebiliriz peki?" derken eş zamanlı olarak kız kardeşiniz "burdan teme çıkın orda bulursunuz, hadi bakiim" deyip sizi de kolunuzdan çekiştirirken anlıyorsunuz ki boynuz kulağı çoktan geçmiş ve siz gece hayatında tedavülden kalkmışsınız. bunları bilin de olur da böyle yerlere giderseniz, benim gibi demode kalmayın diye anlatıyorum.

2010-11-10T01:32:00.000-08:00

anıyoruz...

deli değil sağlıklı olanı makbuldür insanın

2010-11-07T06:15:00.000-08:00

eskinden insanların psikolojik rahatsızlıkları olması çok ayıp karşılanırdı. ayrıca kimse kafa doktoruna gitmek istemez, kendinde bir bozukluk olduğunu kabul etmek istemezdi. (kelimeyi aşağılama anlamında kullanmadım, ben de gitmiş bir insanım. bir psikolojik rahatsızlığınız varsa çevreyle uyum konusunda sıkıntılar yaşarsınız ve buna bozukluk da denilebilir) şimdi bakıyorum herkes kafa dr a gidiyor ve bunu bir güzel dillendiriyor. ruh dr.larının çok önemli bir ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. param olsa ben de ara sıra ziyaret etmek isterdim. ancak o kadar da sağlıksız bir toplum değiliz. insanların bu hastalıkların arkasına sığındığını düşünüyorum son zamanlarda. sığın bir hastalığın ardına. kır dök istediğini yap, herşey mübah. yok öyle yağma! bu sefer kendimi "o insanın cidden böyle bir rahatsızlığı var mı, beni mi düdüklüyor"a bağlıyorum, sigortalar atıyor bende.

bir de o kadar özenilecek birşey değil bu rahatsızlıklar. herkesin kafası karışık. daha havalı yapmıyor hastalıklar. prim vermeyin gençler böyle şeylere!

"einstein da deliydi. makbul değil mi şimdi delilik?" gibi zırvalıklar olmaması açısından temsili olarak konulmuştur.

bunu sürekli aklımda tutmam lazım!

2010-10-25T10:15:00.000-07:00

erkeklerin söylediklerine değil, onları ilk gördüğüm an hissettiklerime güvenerek hareket edersem daha az hata yapacağım. hissettiklerim onların söylediklerinden daha gerçeğe yakın çıkıyor hep. ancak ben bunu iş işten geçtiği zaman hatırlıyorum. nedenini henüz keşfedemesem de ilişki içinde ilk hislerimi unutup, onların söylediklerine göre şekil alıyorum. bunu, bundan böyle yapmak istemiyorum. unutursam hatırlatın, tamam mı?

doğum günüm ölmek için ve uçmak için güzel bir gündür

2010-10-25T00:31:00.000-07:00

1 hafta öncesinden etrafımdaki insanlarda başlayan doğum günü fokurdamaları doğum günüm geldiğinde bende buharlaşma etkisi gösterdi. konuyu uzatmamak için yine maddelerle geçiyorum:

- 00:00'da ilk arayan iş arkadaşım oldu. vaziyetin vahimliğine gel!!

- iş yerinde kuyumu kazan kadın doğum günüm için bana hediye almış. görünce yüzümün acı çeker bir hal alması "aaa ne gerek vardı!" gibi abuk bir tepki vermem gün içinde insanlara komik gelse de akşam eve gidince yine aklımı meşgul etti. hep burdan kan kaybediyorum. daha da politik, daha da kolpa olmalıyım işte! insanın 33. doğum gününde hala bunları düşünüyor olması da ayrı bir araştırma konusu tabii.

- bir gün önce zorla tanıştırıldığım ve aracılara bu işin olmayacağını açıkça beyan ettiğim facebook'tan çıkan talibimin doğum günümde etrafı güllerle çevrili 1 metrelik iki orkideyi ofisime göndermesi üzerine ofistekilere dönüp "siz organize ettiniz di mi yine gülmek için" tepkisini vermiş olmam ve not zarfını açtığımda yaşadığım dumur!

- doğum günü hediyesi dövme desenine karar veremeyen terazi

- 22 ekim akşamı kendimi eve atıp, dvdye bir film takıp şarabımı açıp, çekirdeğimi çıtladım. sanki bir filmde oynuyormuşum gibi hissettim kendimi bir an. 3 yıl önceki doğum günü dileğimi buldum. bir evim olsun, kendi kendime kutlamalar yapayım istemişim. bence evrene dileklerimizi tanımlarken çok dikkatli olmalıyız. sandığımızdan daha çok dinliyor bizi:)

- alka seltzer akşamdan kalmalığı nasıl geçiriyorsa, zaman da diğer acıları geçiriyormuş. şurdan anladım.

- 70 yaşıma geldiğimde de burada "bir subay emeklisi talibim var" demek istemiyorum ya!

kızsal dertler: kıldan tüyden sorunlar

2010-10-21T04:07:00.000-07:00

ortalama bir insanın hayatını bölümlere ayırırken sayarlar ya, hayatının 10 yılı uyuyarak, 5 yılı yemek yiyerek.... diye devam eder. benim 32 yıllık hayatımın da herhalde 2 yılı dolu dolu kıl tüyleri temizlemeyerek ya da temizlemek için neler yapmam gerektiğine kafa yorarak geçmiştir. sırf bu yüzden ergenlik dönemimde annemden ve teyzemden nefret ettiğimi hatırlıyorum. bana böyle gereksiz genler verdikleri için. önce herbir alternatifi denersin. jilet, ağda, sir ağda, tüy sarartıcılar, tüy dökemeyiciler. en son epilasyon. sonra hepsinin işe yaramadığını, bunun da ömür boyu çekilmesi gereken bir kadın çilesi olduğunu kabul edersin. beyaz tenli iseniz ve tüyleriniz pek de sarı değilse ama tam da siyah değilse hepten sıçtınız! çağın buluşu olan lazer epilasyon da bir boka yaramıyor. ilk 3 4 seansta "ahanda bitti" diyorsunuz ama 3 yıl da devam etseniz bitmiyor, bitmiyor!

bir arkadaşım sarı tüyleri bile bitiren bir lazer epilasyon cihazından bahsedince heyecanlandım kurtuluyorum bu dertten diye. gugılladığımda gördüğüm manzara beni epeyce korkuttu. tr'de sadece 2 yerde var olan bu cihaza sahip caddedeki güzellik merkezinin sayfasında ajda pekkan'ın teşekkür mektubu vardı. fiyatları duyunca dudağımın uçuklamasından korktuğum için 1 hafta boyunca hergün aramayı bir sonraki güne erteledim. bu güzellik merkezini ne tamamen unutabiliyor, ne de arayıp randevu alabiliyordum. nihayet bugün günlerdir kafamı meşgul eden bu konudan kurtulmak için aradım. henüz dudağım uçuklamadı ama o ajda pekkanların gittiği güzellik salonuna şu halimle gidemeyeceğimi anladım.

hüsran denizinde boğulmamak için bir başkasının tavsiye ettiği sally hanson'ın ürünlerini inceledim internetten. gayet güzel tüy sarartıcıları varmış. bu markanın tırnak ürünlerini de madonna kullanıyormuş nabeer! kumral kıllarımı sally hansen kremi ile sarartır bu sene de sarı kıllarla gezerim artık.

kadıköy nüfus müdürlüğü dahil tüm devlet dairelerini çok seviyorum ve çalışmalarını çok takdir ediyorum

2010-10-18T03:12:00.000-07:00

2 yıl önce bu eve taşındığımda nüfus müdürlüğüne kaydımı aldırmak için başvurmuştum. ancak apartmanın işyeri olarak göründüğünü, öyle bir yerleşim görünmediğini, gelip apartmana bakmaları gerektiğini falan söylemişlerdi. ben de bezip bırakmıştım ipin ucunu. binada 40 tane daire vardı. nasılsa birileri uğraşmak zorunda kalacaktı. bu kez uğraşan ben olmamalıydım.

kaydı bu tarafa alamadığımdan sürekli birtakım işlerim için annemlerin mahalleye gitmek zorunda kalıyorum. yine benzer bir iş çıktı. bu kez artık gidip şu kayıt nakil işini halledeyim de annemlerin muhtarlığa gitmek zorunda kalmayayım diye sabah kadıköy nüfus müdürlüğüne gittim. sıra fişi aldım. sıramın gelmesini bekledim. sıra bana geldi. nüfus cüzdanımı, 1 adet adresime kayıtlı faturamı ve sıra fişimi memura uzattım. adresimi sordu. söyledim.

- daire numaranızın 24 olduğundan emin misiniz?

- evet, tabii ki.

- apartmanda kaç daire var?

- 40'a yakın sanırım. neden sordunuz? bir problem mi var?

- apartmanda 23 daire gözüküyor.

- o zaman 23 olarak geçseniz kayıtlara, olmaz mı?

- hayır 3. kata çıkın. orası ilgilenecek.

3. kata çıktım. odada bir memur ve sanırım bir misafiri oturuyor önünde. derdimi anlattım. ekranda bir iki tıkladı.

- bugün gidin, yarın gelin.

- neden?

- ben işlemi yaptım. artık daireniz görünüyor ancak aşağıdaki arkadaşlar yarın görebilecekler.

- 2 yıl önce de benzer şeyler söylemiştiniz ben anlamıyorum. 2 yıldır hala gelip bakamadınız mı binaya?

- yok şimdi işimiz kolay. belediye girişini yapmış dairelerin.

- oh lütfetmiş valla sağolsun belediye!... neyse yarın geldiğimde kaydımı aldırabilecek miyim?

- evet.

- emin misiniz?

- tabii hanfendi. tabii..

- umarım öyle olur. aksi halde bence siz de beni görmek istemezsiniz. iyi günler!

- iyi günler.

40 daireli apartmanın 23 daire görünmesi ve benim 24 nolu dairede oturuyor olmam. Tey Allam ya! neden ben yaa?

haberlerden birşey anlamak için profesör mü olmak gerekiyor?

2010-10-12T00:57:00.000-07:00

yoğunluğumdan gazete falan okuyamıyorum. 5 10 dk. haberlere denk gelirsem bakıyorum işte. anlamaya çalışıyorum neler olmuş, neler bitmiş. zaten genelde çok büyük değişiklikler olmuyor ya, neyse. ancak bir haberin aslını öğrenmem bazen sıkça gazete okuduğum ya da haber izlediğim dönemlerde bile mümkün olmayabiliyor. geçen gün yine aynı şeyi yaşadım. Emir Kusturica Antalya Altın Portakal Film Festivalini terk etmiş. konunun bütün yan kollarını kısıtlı zamanlarda izlediğim haber programlarından öğrenebildim. Bildiklerimi sayıyorum.

1- politik birşeye kızdığı için festivali terketmiş.

2- bir vakit önce Bursa İpekyol festivaline katılmış ve terketmemiş.

3- ancak Bursa Belediyesi Kustarica'yı çağıran ajansla mahkemelikmiş.

4- Kustarica Bursa'ya "no smoking" isimli müzik grubuyla şarkı söylemesi için davet edilmiş.

hatırlayabildiklerim bunlar. ancak ısrarla bu haber çıktığında kulak kabartmama rağmen haberin özü olan "neden gittiği" sorusunun yanıtını hala öğrenemedim. konu kustarica değil benim için. konu haberciler. ya dakikalarca haber yapıyorlar ve olayın özünü söylemiyorlar. insan iki satır ekrana yazar yahu! herkes sizin gibi gündemle yatıp gündemle kalkmıyor. herbirinizin bir taraf olmasını kabul ettik. bari işiniz haberdar etmek, bilgilendirmekse onu doğru düzgün yapın!

neymiş efendim, kullanmamışım!

2010-10-08T07:55:00.000-07:00

30 kişilik S&M ekibinde bana ve birkaç arkadaşa daha big boss'tan mail geldi. zaten kendisinden ya çok iyi birşey ya da çok çok kötü birşey için mail alırız. ortası yok. şu an satışını yapmakta olduğumuz ürünü henüz kullanmadığımız tespit edilmiş. biz kullanmıyorsak inanmıyoruz ve satamıyoruz demekmiş. hedefler tutmazsa ısrarla kullanmayan bu arkadaşları satışla ilgili pozisyonlardan uzaklaştıracakmış. şöyle bir cevap yazdım: "sevgili big boss,

şu ana kadar bu yeni ürünü en çok satabilenlerden biriyim. ayrıca vakti olan deniyor. hiç düşündünüz mü henüz deneyemeyenler çalışmaktan vakti olmadığı için deneyememiş olabilir mi diye"

kafamda yazdım tabii bunu. aşağıdaki eşekli postumla pek bir uyumlu oldu!

ofiste eşek var!

2010-10-08T07:46:00.000-07:00

iş konusunda titizimdir. biri bana bir işini emanet ettiğinde de kendi işim kadar özen gösteririm. bu sebeple olsa gerek, ofiste ne kadar izin alan, tatile çıkan kişi varsa, hepsi işlerini bana emanet etmek ister. bütün iş hayatım boyunca bu hep böyleydi. bu durumun şu ana kadar bana bir faydası oldu mu diye düşünüyorum. teşekkürler ve insanlarla iyi ilişkiler dışında sanırım olmadı. çünkü yapı olarak birine iş emanet etme konusunda ben pek başarılı olmadığımdan işlerimi hep kendim halletmeye gayret ederim. sonra da gereksiz yoğunluklar ve stresler çekerim. bu kadar da itinalı olmamak lazım belki de. eşek olana semer vuran çok oluyor.

işte ben böyle bir hal içindeyim

2010-10-05T01:17:00.000-07:00

Büyükada'da boş bir salıncak

robot gibiyim. kendimi nasıl kurarsam bir süre o şekil devam edebilme yeteneğine sahibim. kurduğum yolun dışına çıkartamaz hiç birşey beni. ama o yol nereye gider diye ben de düşünmem saat alarmı kulağı boşalırken. ilk başta düşünmüş ve riskleri göze almışımdır çok zaman.

kararsızlık ve bunun sonucu olarak bir türlü tercihte bulunamama durumum da etkiliyor olabilir bu tavrımı. hazır ıkına pıkına verilmiş bir karar varken, sonuna kadar gaza basmak. zaten ben benim için en zor safhayı (karar vermek) çoktan atlamışımdır.

herşey için geçerli bu durum. mesela bir süredir işe takmış durumdayım. bir numaralı konum iş. şimdi bundan sonra ne bileyim kurban bayramı tatili olabilir mesela ya da geçmişte bıraktığım bir konuyu tekrar gündemime taşıyabilirim. Allah sağlık sıhhat versin. fani konuları düşüneyim tabii ama...

galiba daha az acı çekmek adına farkında olmadan iyice ayıpladığım Türk erkeği kıvamına soktum kendimi. kakara kikiri yap ama duygusallıktan uzak dur. o kadar benimsemişim ki durumu şimdi artık hiçbir şarkıda duygulanmaz, reglimde bile ağlamaz oldum. domuz gibiyim. birisi içimi alıp götürmüş. bulanınız olursa haber etsin.

kocama kızmam, sevgilisini yolarım!

2010-09-26T03:56:00.000-07:00

Geçen akşam yeni başlayan dizilerden "öyle bir geçer zaman ki"yi izliyorum. kadın aldatıldığını öğreniyor. çok ağır bir psikoloji. son derece haklı durumda ve büyük bir hayal kırıklığı yaşıyor. adamı paralasa yeri var. ancak ilk sinir krizi dalgasını atlattıktan sonra başlıyor kocasının sevgilisine saydırmaya.

son zamanlarda sıkça gözlemlediğim bir konu bu. bazı hemcinslerimin aldatılma konusuna bakışı enteresan. böyle bir durumda ilk muhatap sevgilindir, değil mi? yok, bu kadınlar için ilk muhatap sevgilisinin sevgilisi. hakaretler, yerli yersiz aşağılamalar ve illa ki o kadını kötü belleme ve belletmeye çalışma çabaları.

biri kavgaya hazırlanan, diğeri savaşı kazandığının zaten farkında iki kadın

bir kadın kiminle aldatıldığını merak eder. ister istemez kendini o kadınla kıyaslar. erkeğinin kendinde neyi bulamayıp, onda ne bulduğunu çözmeye çalışır. içten içe kötü olmalarını da ister. bunların hepsini anlıyorum. ancak erkeklerden daha duygusal olmamız, mantıksız olmamızı, tamamen hislerimizle hareket etmemizi ve diğer donanımlarımızı hiç kullanmamamızı, tüm bunların neticesinde sinir hastası olmamızı gerektirmiyor. bu tip ilkel kadınlara sesleniyorum: aklınızı başınıza toplayın! gerçeklerle yüzleşin. sevilmiyorsunuz. hayır sevgili kocanız yoldan çıkarılmadı. yoldan çıkmaya zaten gönüllüymüş. diğer kadına hakaret etmek, küfür etmek içinizdeki hırsı dindirmeyecek ve diğer kadını da acıtmayacak. adam da senin bu acizliğinden ve çirkinliğinden kaçıyor olabilir. bu durum sana sadece puan kaybettirir, bilesin.

bir tatlı huzur vermeye geldim. kim ister?

2010-09-13T08:35:00.000-07:00

ilk gece kesinlikle güneşin doğuşu kumsaldan seyredilecekti.

yaş dönümü diye birşey varmış. 30-35 gibi bazı alışkanlıkları hatta çok karakteristik özellikleri değişiyormuş insanın. nedeni de bu yaşlar itibariyle yükselen burcun daha baskınlaşmaya başlamasıymış. benim burcum terazi. yükselenim de terazi. dolayısıyla hiçbir değişiklik yaşamamam gerekiyor aslında. ancak bazı değişimler seziyorum kendimde. ben tatile 1 hafta öncesinden hazırlanmaya başlardım normalde. valiz, odanın köşesinde açık durur, aklıma geldikçe birşeyler atardım içine. bir yandan da "alınacaklar listesi" yapardım. sürekli çantamda olurdu ve aklıma geldikçe yazardım. son gün valizi kapatmadan önce bir kontrol ve herşeyim yanımda, eksiksiz çıkardım yola.

Bu kez Pazar günü çıkacağımız tatile o gün manisini yaşayan manik-depresif tatil partnerim sayesinde cumartesi akşamı çıktık. 4 kişinin evimi basmasıyla biri havlu koydu sırt çantama, bir diğeri bikini, ben ne kadar uyumlu olduğuna bile bakamadan birkaç tayt, tshirt ve penye elbise. tabii böyle sakin sakin anlattığıma bakmayın. 2 ayak 1 pabuç durumlarından ötürü corladım bir. ama içim rahat. nasılsa salaş, sarhoş, ıssız bir tatil tasarlıyorum. aslında tasarlamıyorum bile. hiçbir beklentim yok. yeyip içip yatmak, 2 yıldır tatil yapmayan şu bedeni tertemiz sulara bırakmak istiyordum. (bknz. sabahı bekleyemeyen denize susamış beden)

döndüğümde şöyle bir düşündüm de top3 tatillerimden birini yaşadığıma kanaat getirdim. aslında fotoroman yapmak istiyordum biliyorsunuz. ancak fotoğraf makinamı unuttuğum için az fotolu çok maddeli postumla tatilimizle ilgili duygu ve düşüncelerimi özetliyorum.

- yüksek ahşap lambri tavanlı romantik bir evde kaldık. ancak geceleri farelerin kemirme seslerinin geldiği zamanlar oldu. vileda sopasıyla tıklatıp kovduk.

- ergenlik yıllarımdan sonra ilk defa 50kg oldum ve bu ilk "yattığımda bikini arasında aralık kalmayacak ve organ görünmeyecek kadar göbekli tatilim" olarak tarihime geçti.

- kılım çıktı, tüyüm çıktı, vay efendim bu bunun altına olmadı gibi dertlerin olmadığı ilk tatildi. bknz. fotolardaki kıyafetlerin uyumsuzluğu. birkaç parça eşya ile kafanın ne kadar rahat olabileceğini gördüm.

- "yağmur yağacak" diye bağıran hava durumu spikerlerine inat 1 hafta boyunca "güneşe jeton atmak" suretiylen şemsiyesiz, terlemeden ve üşümeden sere serpe güneşlenebildik.

- sörf yapamasam da yapmanın ne kadar muhteşem bir duygu olduğunu ve yapanın ne kadar seksi göründüğünü keşfettim.

- hayatımın en ucuz tatilini yapmış olmam bir kez daha bana gösterdi ki, keyif insanı olmak eşit değildir zengin olmaya.

- yürümeyi yeni öğrenmiş olan sahildeki bebek, yatmakta olan benim yanıma gelip dokunmaya başlayınca kucağıma aldım. yine minik eller bikinimin üstünü indirmeye doğru koyuldu. göğüslerim büyük ya da dikkat çekici değildir. sanırım bebeklerden önce uygun profilli baba adaylarını çekmem lazım.

- bir gece ışıklarını takip ederek bulduğumuz sahil beldesinin reina'sında (içerisi amele dolu olan şık bir kulüp) "lütfen sessiz olun" uyarısı aldık. "pardon burası gece kulübü değil mi? eğlenmeye gelmiştik biz!"

- "rahatlama tatili olsun" dedik ya, doğada olduğumuz için herkes istediği gibi geyirebildi ve osurabildi. ve en küçük bedenli olan bendenizden çıkan seslere kimseler inanamadı.

- Demir Amca gibi keyifli bir akademisyenle, Çiko Teyze gibi tavuğun bile konservesini yapacak kadar yeni şeyler deneyebilen, marifetli bir Japon'la ouzo içtik. Evlerinden güneşin batışını izledik. Erkeklerimizin yakamadığı ateşi yaktı Çiko Teyze, takdir ettik.

- Susan Miller'in verdiği romantik günler ve işle ilgili güzel haberlerin geleceği günler takvimi çatır çatış işliyor. benim için az romantizmli olmasa da "verimli seks geceleri" diye yorumluyorum suzan teyze'min yazdıklarını.

- arkalimle(bundan sonra kendisinden "arkalim" olarak bahsedeceğim. sevgilim-arkadaşım canım ciğerim) bomboş kumsalda kayık içinde romance yaşadık, şükrettik ve yine şükrettik.

- yeni projeler geliştirdik.

- iphone'a alışma turları attım arkalim'in telefonundan ve kendisine ısındım.

- arefe günü okeyi gelen büyük projem sevincime sevinç kattı. sahilde harman dalı teptim.

- işimle ilgili pek çok şeyi hatırlamıyorum. dahili numaraları bile unutmuşum.

- yarın bütün borçlarımı kapatıyorum. kıyı göründü sanırım.

2 yıldır deniz görmemiş beden sabahı bekleyemezken

- tatilde başladığım yapılacaklar listemi tamamladım. bugün ilk tiki attım. hayırlısı.

- tatilin bitmesinin içime koyduğu hüznü, köyde yolumu gözleyenlerin olması azalttı bir parça.

- kararında güneşlenmeyle göz rengimi ortaya çıkartacak bronzlukta döndüğüm için mutluyum.

bir de buraları ve sizleri çok özledim.

kıyafetlerin uyumsuzluğuna dikkat! bir de suyu görünce ne yapacağını bilemeyen içindeki bedene.

hoş buldum.

gidiyorum bütün aşklar yüreğimdeeeee, bir kendim, bir ben

2010-09-03T09:43:00.000-07:00

Aylardır durgun sular gibi duran ben haldır haldır koşturuyorum. Bazı mailleri yanıtlamaya fırsatım olacak mı bilemiyorum. Bu sebeple maddeli post yaparak huzurlarınızdan ayrılıyorum.

- bir hafta sakin sessiz bir tatil yapmak üzere ortalardan kayboluyorum. proje büyük olunca bir müşteriye cebimi verdim. inşallah pişman olmam, bir taraftan da Allah yüzümü kara çıkartmasın.

- bir haftadır koştura koştura yaptığım görüşmelerden gelecek haberleri sabırsızlıkla bekliyor olacağım.

- kafamda bu kadar iş varken aylardır hayalini kurduğum sakin, sessiz, sarhoş, ne giyeceğini bile düşünmeyecek kadar salaş tatilimi ne kadar gerçekleştirebileceğim, bilemiyorum.

- haftalardır aşklar olmasa da, doğru düzgün gazete bile okuyamamanın, tivitırdan kimseleri takip edememenin acısı var yüreğimde. dönünce bu gidişata son vermeyi düşünüyorum.

- bugün icra memuruyla Turkcell İletişim Merkezi'ne benim meşhur telefonun parasını almaya gittik. İcra memurluğu ne güzel şeymiş öyle! elpençe divan olup 1002 Türk Lirası 45 kuruşu cart diye çıkartıp verdiler memura. Pazartesi'den itibaren gidip Kadıköy 5. İcra Dairesi'nden kimliğimi gösterip alabilecekmişim. Para elime geçmeden inanmam.

- dönünce fotoromanlı bir post yapmak istiyorum.
- hee bir de referanduma döneceğim ama geyiğinden çok sıkıldım!

iyi ve hoşça kalın!

öptüm byee

Gossip Girl

şaka şaka:))

tak sepeti koluna, herkes kendi içine

2010-08-30T01:17:00.000-07:00

sıcaklar da, yaz partileri de, benim aşırı dışlak halim de geçti. geçmeseydi kendimden korkmaya başlayacaktım zaten. geçen haftadan aldığım kararın üstüne, bir de evimin tavanının çökmesiyle tatilimi tamamen evde geçirdim diyebilirim. temizlik, temizlik... hayatım boyunca bu kadar çamaşır yıkadığımı hatırlamıyorum. o değil de, ev döt kadar olunca yaz da olsa bir kurutma problemi oluyor.

bir lezbiyen ve bir borderline adamla gereğinden fazla vakit geçirmiş ve artık hevesimi almış olarak iç dünyamı da verdim temizliğe. Sevgili B.'nin bana taaaa Alamanya'lardan attığı kartlardan biriyle hayatımda ilk defa çizim yaptım. çok kötüdür biliyorum ama bana muhteşem görünüyor şu an. elim yönünü şaşırmış olmalı! birgün çizim yapabileceğim hiç aklıma gelmezdi. sanırım emekli olduktan sonra resim yapmaya başlayan insanları şu an anlıyorum.

şarkıyı da değiştirdim. üstü açık arabamla eylül ayında tatile gidiyorken bu şarkıyı dinliyor olacağım. http://www.dailymotion.com/video/x4v2mk_le-tone-lake-of-udaipur_music

iyi haftalar olsun. kalbiniz aşkla, cebiniz parayla dolsun...

değişmeyen sorular

2010-08-22T23:36:00.000-07:00

kavurucu sıcaklar nihayet bitti. 1 aydır sıcak eve mümkün olduğunca geç girmek adına Moda bekçisi gibi gecede ortalama 2-3 ev gezip sabah 4'lerde eve girişime bir son vermek istiyorum gün itibariyle. kabak çiçeği açılımının sonu mahallede kimseye yalan söyleyememekle devam ediyor ki Kadıköy, balıkçı kasabası gibi küçücük bir yermiş meğer ve namınız alıp yürüyormuş.

karar vermek şu hayatta benim için en zor eylemlerden biri. hatta en zoru. o kadar ki üniversitede bile 10-15dk.lık ders aralarını "acaba tuvalete gitsem mi, gitmesem mi; derste sıkışır mıyım, yoksa sıkışmaz mıyım"la geçirip neticede bazen tuvalete girip, bazen girmeyip ama ilerleyen saatlerde bunun pişmanlığını yaşamakla geçirmiş bir insan olduğumu söylersem, konunun benim için ne kadar sınırları zorlayıcı olduğunu rahatlıkla anlatmış olurum. magnetlik de böyle başladı zaten. amaçsızca araba kullanan bir şöför yerine, hedefi olan, ulaşmak istediği durakları olan, o duraklara ulaştıkça bonus kazanan bir figür yaratmaya çalıştım kendimden. böylece hayatımı dizayn edebilecek ancak bunun sorumluluğunu da sürekli taşıyor olacaktım. bu geminin kaptanı bendim artık! başıma gelen olumlu-olumsuz herşeyin tek mimarı bendim.

1 yıldır yalnızım ve ilişki istemez bir tondayım. hatta bir süreden beri seks bile istemez olmuştum. olacaksa değişik tatlar olsundu. bir daha 30'larında yalnız bir kadın olamayacağım telaşıyla ortalama olan şeyleri kafadan reddediyordum artık. ancak böyle eğlenceli bir dönemin ardından da kuvvetli bir aşk geleceğini hissediyordum. hep öyle olur. enerjiniz değişir ve sokakta yürürken gözlerin üzerinizde dolaştığını hissedersiniz. Magnetlik yine çalıştı. An itibariyle benim bağımsızlığımdan keyif duyacak 40plus bir erkek ve bir günde gelişen, hayatını bana göre yeniden düzenlemeyi bile düşünen bir kadın flörtüm var artık. ikisi de birbirinden haberdar. ikisi de birbirine gizli rakip. bana kalırsa -ki kalır- ikisi de hayatımda bir şekilde kalacaklar. sorularım şunlar: hayatımın erkeği ne zaman karşıma çıkacak? bu adam herşeyi bana tasarlatıyormuş gibi yapıp beni kendine aşık etmeye mi çalışacak? ben bunları yiyecek miyim? daha önce yemek istemediğimi söylemiştim. buralarda sular bulanıyor işte. kesin hedef belirledikten sonra buradan evrene hazır olduğuma dair mesaj göndermek isterim.
"Hayat oburluğum geçti. hazırım!" diyeceğim günlere...

aşk kapıyı çalınca titrerim ve çöpsüz üzüm var mıdır ki hala?

2010-08-09T04:08:00.000-07:00

4 gün oldu tanışalı. aslında bana ilgisini Moda'daki 40plus entel tayfanın içine girmek için kullanabileceğimi düşünmüştüm. hala da düşünüyorum. bazen böyle masum-hınzır sosyal planlar yaparım. hergün "bugün mesaj atmasın, görüşmesek daha iyi" dedim ama hergün görüştük. listeme baktım. bundan sonraki erkeğimde aradığım özellikler listesine. Bir özellik dışında diğer hepsi tutuyor. "akıl sağlığı yerinde olan ve bağımlılıkları olmayan". yaş itibariyle listeme başka maddeler eklemem gerektiğini gördüm. "çöpsüz üzüm olsun. eski-yeni eşi, coluğu, çombağı olmasın" gibi.

fotoğrafın konumuzla hiç alakası yok ama değinmeden edemedim.Türk dedik bağrımıza bastık ama bu kız robie'mizi çıtır çıtır yer.

bence vööööyyyk...

2010-08-03T01:08:00.000-07:00

bence bu ay en eğlenceli vöyyykkk Türkiye vöyyyk.

kırık duş başı ve paramparça hayaller

2010-08-02T06:10:00.000-07:00

Sıcaklardan sıvılaştığını düşündüğüm beynimle 3 gündür şu aşağıda görmüş olduğunuz 3 genç kızımıza dadılık etmekle meşgulum. Almanya’da yaşayan kuzenim ve taşşş alman arkadaşı şehrimizi gezmek üzere 1 haftalığına İstanbul’dalar. Valla öyle bir güzellik ve tazelik yanında insan kendini kötü hissedebiliyor. Sabahtan akşamlara kadar alışveriş yapmak olsun, gezmek olsun, kevgire dönmüş vücutlarına bir piercing daha eklemek olsun (kuku da bile piercing varmış!) gece çıkış saati olan takriben 23:00’e kadar beraberiz. Sonra onlar reina, crystal yollarına ben ya evime ya da biraz yorgunluğu atmak için arkadaşlarıma demlenmeye. Günü bu saatlerde bitirmeme rağmen onlardan daha yorgun ve bitap oluyorum ertesi sabah. olağanüstü bir durum değil tabii gençlik enerjisi. 5 sene öncesine kadar biz de böyleydik deyip avunuyoruz.

Epeyce ilişkiler konuşuldu etrafımda bu hafta sonu. Sevgililer, karılar, kocalar, ikinci turu dönenler, aynı anda birkaç ilişkiyi idare edenler, edemeyenler, çok aşıklar, aşkı bitmişler... O kadar tepkisizim ki, televizyon izler gibi izliyorum insanları. Arkadaşım bir sessizlik anında şöyle bir dilekte bulundu: “Magnetçim, canım arkadaşıma da Allah muhteşem bir aşk versin artık. Çok istiyorum!” O kadar içten diledi ki kocası ve benim de gözlerimiz ıslandı. Böyle bir dilek beni duygulandırır ama ben artık aşk meşk istemiyorum. Duygum yok. Bir daha geri geleceğini de sanmıyorum. ayrıca bu durum beni şaşılacak bir şekilde hiç üzmüyor. Tabii neden böyle olduğunu, bilinçaltımı da biliyorum. Aşk eşittir problem. Böyle düşündüğüm sürece de yeni birini almayacağım hayatıma. Bunu da biliyorum. Olması için “aşk eşit değildir problem” demek gerektiğini de.

Eve gittim. Duşu açtım, soğuk suyun altına atladım. Günlerdir sinyal veren duş başı hortum kısmından fırladı. Suyun tazyiki ile kıvranan hortumu tutmam birkaç saniye mümkün olmadı. Sular duşakabini de aştı ve tavan, yerler, koridor heryer sırılsıklam! Normalde bu muhabbetlerin üzerine, bir de duşbaşı patlaması yaşayan magnet duşa oturup saatlerce suyun altında hüngür hüngür ağlar. Yalnızlığına üzülür. Hak etmeyen insanlara harcadığı emeklere, zamanlara üzülür. Arka arkaya bütün negatifleri sıralar ve arabeske bağlar. “sktir” deyip hortumu tutarak duşumu almaya devam ettim. Çıktım. Müziği açtım. Gecenin bir yarısı yerleri, duvarları sildim. Sonra da yazın en sevdiğim şey olan ıslak saçlarla yatağıma serildim. Mis gibi bir uyku öncesi aklımdan şunlar geçiyordu: Acaba insanlığımı mı kaybediyorum? Neden sevgilimin olmaması beni üzmüyor? Neden bu konuda kendime bilim insanı edasıyla yaklaşıyorum? Neden yalnızlıktan bu kadar keyif alıyorum? Neden eve birini çağırdığımda sıkılmaya başlıyorum? Biri bana 2 sene önce “ben yalnızlığı çok seviyorum. Artık hayatımda kimseyi istemiyorum.”dediğinde içimden “hadi leyynn” der, samimi olmadığını, ilişkiler konusundaki beceriksizliğini örtmeye çalıştığını düşünür hatta acırdım. Bugün acıdığım insanların durumundayım ama halimde acınacak birşey bulamıyorum. Hayatım boyunca asla yaşamadığım bu duygu beni kaygılandırıyor. O kadar da değil. Hayatımın sonuna kadar yalnız kalmak istemem elbet. Ama ne zaman aşkı çağırmak lazım? Kim uğraşacak yeni birini tanı, kendini anlat, o’na da vakit ayır, enerji harca, nazını pozunu çek, hayatı öğret... bir ton iş. Halimde bir tuhaflık mı var?
acıklı bir başlık atayım, belki o biraz duygulandırır beni dedim ama bana mısın demedi.

which one is 30plus?

seni dinlemiyorum bak

2010-07-30T01:17:00.000-07:00

İnsanlar anılarını, hislerini, hikayelerini kısacası kendilerini anlatmayı pek bir seviyorlar. bazen öyle bir kaptırıyorlar ki, bir ortamda herkes konuşanın bir an evvel lafını bitirmesi için sabırsızlıkla bekliyor. bir kaplanın avına sinmesi gibi. herkes laf bayrağını almak için sabırsız. konuşandan sonra hemen lafı alıp hikayesini anlatmalı. lafı kapan o olmalı. olmazsa olmaz! o kadar çok kaptırmış ki, insan psikolojisini bilen, aslında dinleyen dinlemeyen ayırabilen biri bile olsa gözü görmüyor artık karşısındakinin tepkilerini. normalde ilgi göstermediğim insanların hikayelerine tahammülsüzüm. eskiden kabalık olmasın diye gülümseyerek dinlemeye çalışırdım. artık "off sıkıldım" deyip kesebiliyorum. ancak iş hayatında bunu yapmak pek mümkün olmuyor. mesela konuşan kişi müdürünüz ya da bilmem kaç zilyarlık ürün satmaya çalıştığınız bir müşteri. Mümkün değil. her türlü yavşaklığı, kibarlığı yapacan. kaçarı yok. bazen (genellikle benim için ucunda para yoksa) o kadar daralıyorum ki, bilinçli bir yapmacık gülümseme artı hiç cevap vermeme artı cep telefonumu karıştırma gibi beden dilimle "seni dinlemiyorum" demenin aklıma gelen her yolunu kullanıyorum. bana mısın demiyor arkadaş. illa anlatacak. bir de ardı arkası kesilmiyor hikayelerin. ömrümden ömür götüren bir harekettir bu. n'olur sizler de kendi hayatlarınızda dikkat edin bu mevzuya.

kadın dediğin

2010-07-28T07:41:00.000-07:00

sanırım 2009 Aralık'tı bu fotoğraflar yayınlandığında. D&G'nin 2010 İlkbahar çekimleri. Tanıyanlar Madonna hayranlığımı bilir. Ancak bu kareyi sadece Madonna olduğu için değil, sanki bir film sahnesi gibi yaşayan bir fotoğraf olduğu için de seviyorum ve fotoğrafçı Steven Klein'i de anıyorum.

yalnız D&G'nin web sitesindeki bu videoyu kaçırmışım: tık

çeyizin o senin, dokunma!

2010-07-25T04:35:00.000-07:00

dün annemlere gittim. sanırım önümüzdeki hafta evlerinde 3 aydır devam eden tadilat bitiyor. bu süre zarfında boşanmadıklarına göre daha da boşanmazlar diye düşünüyorum. Evde herşey değişmiş, benden hiç iz kalmamış artık. Bu cümleyi eve girdiğimde dışımdan söylemişim ve babamdan gelen cevap beklenildiği gibiydi: "kızım, birkaç parça eşyanı burada bırak istersen" (nerdeyse ağlayacak) Buradan babamın hiç değişmediğini, evden gitmemi kabullenmiş olmasına rağmen asla alışmak istemediği bir durum olduğunu bizim aileyi hiç tanımayan biri bile anlayabilir. Annem beni biraz şaşırttı. Zira eve ilk çıktığımda evinde "çeyiz" adı altında alınmış 1 oda dolusu ev eşyasından zınnık koklatmamıştı bana. "hayır, onlar çeyiz. evlenmeden olmaz." ayrıca o eşyalar yüzünden senelerce üst üste oturmuştuk. çeyizler yüzünden neredeyse evde yatmaya yer yoktu! burdan da bir nefretim var zaten çeyizliklerime. bu kez gittiğimde "bak şurdaki koliler senin çeyizlikler, bir karıştır istersen var mı bir ihtiyacın" deyince bilmem kaç volt elektrik verilmiş insan gibi oldum önce. kala kaldım öööyle tavşan gibi bir süre. "Anneme bak, sonunda evlenmediğim için bana 2. sınıf insan muamelesi yapmaktan vazgeçti" dedim. Zaten moralim 10 numara, üstüne bir de annemin bu gelişimi. dokunsan ağlıycam duygu yoğunluğundan! sonra atladım kolilerin içine. inanmakta güçlük çekiyorum ama 6 takım tabak seti saydım. tencere, tava, havlu, nevresim, çetik bunların adetlerini utancımdan vermek istemiyorum. yeminle 3 ev kurulur. benim evkur'dan 15liraya alınmış cattle'ı atıp hemen yerine moulinex olanı, tencere namına ne varsa hepsini atıp tefal takımlarla dolaplarımı doldurmayı hayal ederek ayırıyorum birşeyler. bir ayırdım "ama senin var şimdi su ısıtıcın. buna ihtiyacın yok" dedi. iki ayırdım "tencerelerin güzel eskimedi bişi olmadı şimdi bu tefal takıma yazık kızım" dedi. 3 ayırdım başka birşey... "Anne yeter ya, ben bunlardan ümidi kesmiştim. madem vermeyeceksin niye ağzımı sulandırıyorsun kolileri açıp açıp" sonunda kala kala bana 3 kişilik bir yemek takımı kaldı. benimkiler çok eskiymiş. bir tek buna ihtiyacım varmış. zaten evimden 2 kişiden fazla misafir ağırlamam mümkün değilmiş. kahve fincanlarına varana kadar tam bir takımmış... daha kaç sene o eşyaların kutularda bekleyip modellerinin geçeceğini bilemiyorum. kesin kız kardeşim evlenip hepsinin üstüne konacak her zamanki gibi. bana yine simbo marka uyduruk mutfak eşyaları, bana yine dikenli taşlı yollar, bana yine kendin çalış kendin al Magnet!

işte geldim burdayım, ben bu işte ustayım!

2010-07-24T05:31:00.000-07:00

en yakın arkadaşımın mahalleme taşınması ve gelmekte olan iyi bir haberin kokusu acayip heyecanlandırdı beni. kendimi tutamayıp küçük alışverişlere bıraktım. şapka, etek gibi. kadınlara en çok mutluluk hormonunu ayakkabı salgılatıyormuş. ptesi 3 aylık biriken maaşımı da alacağıma göre nike dunk skinnylerimi sipariş edebilirim. benim magnetliğimden gururlandığım şu günler sizi tabii ki ilgilendirmiyor. neden mi yazıyorum, bazı arkadaşlar blogun en başından beri negatif şeyler yazmamdan şikayetçiydi. ben mutlu olunca nasıl yazılır bilemeyenlerdenim. bu ilk deneme. çiçekler, böcekler, falan filan:)

ama hala bankalardan ve beklemekten nefret ediyorum!

not: bu akşam evde yokuz. Evde Yokuz Orkestrası'nı dinlemeye gidiyoruz.

aa çok ayıp oturmaya mı geldin:))

2010-07-21T09:01:00.000-07:00

n'apıyoruz? herşeye rağmen keyfimizi kaçırmayıp dans ediyoruz.

I've got that tune.

çiçekler, böcekler, kelebekler...

falan filan :))

kafa yapan devlet dairesi

2010-07-21T02:00:00.000-07:00

Artık hepiniz telefonla ilgili davamdan sıkıldınız, biliyorum. Ama samimiyetle söylüyorum benim kadar sıkılmış olamazsınız. O kadar sıkıldım ki artık nokia’ya bile sinirlenemiyorum. Bu sebeple dünkü koşuşturmamı başka bir algıyla anlatacağım size. Elimde karar tutanağı olmasına rağmen nokia beni hala oyalamakta, ne yeni bir telefon ne de paramı vermemekte. Her zamanki gibi tüketici amca’yı aradım. Artık sesime nasıl bir bıkkınlık yapıştıysa adamcağız “sakın magnet hanım, umutsuzluğa kapılmak yok. İlla ki alacağız hakkınızı. Hemen atlayıp gelin, icra takibine başlayalım” deyiverdi. Ofiste yoğunluk da yokken, atladım gittim ben de Kadıköy’e. Önce bana bir terapi yaptı. Bu işe duygusal olarak bakmamalıymışım. akılcı davranan bilinçli bir birey olmama rağmen, telefondaki bıkkınlık bulaşmış sesim kendilerini üzmüş. Davadan caymamdan korkmuş. “Olur mu tüketici amca” dedim. “Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın!” Ben sanıyorum yine bir dilekçe yazacak benim adıma, posta ile ilgili makama yollayacağız. Meğer adliyeye gidip bizzat teslim etmem gerekiyormuş dosyayı. C Adliyesi. Fikirtepe Gözcübaba’daymış. “Haa?” oldum duyunca. Hiç kadıköy’ün o taraflarına gitmemişim. Tarifler vs. Babamın değişiyle “allahın siktir ettiği bir memleket” olarak nitelendirilebilecek Gözcübaba’ya ulaştım. C Adliye’sini buldum ve girdim içeri.

Çocukluğumdan beri en nefret ettiğim mekanlar devlet daireleridir. Daha bebekken bile Ziraat bankası’na girince ağlamaya başladığımı söyler annem. Ağır kağıt kokusu, koşturan asık suratlı insanlar, ne kadar sıradan giyinirsen giyin o kalabalığın içinde farklı olduğun algısını zaten sen farkındayken bir de bakışlarıyla dürtükleyen yurdum insanları, ter kokuları, komik komik bağıran mübaşirler, kendini allah sanan bakışlarla cübbe yakasının üstünden insanları süzen ama eli yüzü düzgün birini görünce düşmüş çenesini toplayamayan hukuk adamları, yardımsever çaycılar ve temizlik görevlileri, masaların üzerinde duran yığınla dosyalar, fala kapatılmış kahve fincanları, çıngırdayan çay kaşıkları, telefonda annesine akşama kader’le iş çıkışı biraz dolaşacaklarını söyleyen danışmadaki dışlerinin araları kahverengi olmuş çakma sarışın kız, postane odasında dinlenen muhtemelen TRT radyosundan Zeki Müren, baygın bakışlı posta memurları, dosya teslim sırasında sürekli sıraya girmeden işlerini halletmeye kalktıkları için benden adalet zılgıtı yiyen avukat mı, savcı mı ne olduğuyla ilgilenmediğim cübbeli hukuk insanları(!), önüne geçemeyince annemin taktiğiyle totoyu bir tarafa kolumu bir tarafa dayayarak geçiş yolunu bu küçük bedenimle bile kesmem, 3 kat aşağı, 5 kat yukarı, sonra yine 2 kat aşağı... 2,5 saatte dar attım kendimi dışarı. Yolda, kendimi düşünürken yakaladım. Bu insanlarla aynı dünyada mı yaşıyoruz? Aynı ülkede mi? Aynı muhitte mi? Onların da evlerinde internet var mı? Vizyondaki filmleri izliyorlar mı? Aynı gazeteleri mi okumuyoruz? Aynı mağazalardan mı alışveriş yapıyoruz? Kıyafetleri, görünüşleri, konuşmaları, bakışları bana benzemeyen o insanların herbiri bir Aziz Nesin romanının kahramanıydı. Ben birkaç saatliğine onların yaşadığı kitaba konuk oldum sadece. Şimdi kendi yaşamıma dönebilirim.

KOLPA

2010-07-20T09:07:00.000-07:00

Az önce müdürüm yanıma geldi ve akşam bir video izleme sitesinde (hangisinde olduğunu hatırlayamıyor) pırt diye aşağıdan benim fotoğrafımın çıktığını, altında da “merhaba, ben Merve. 21 yaşındayım. Benimle sohbet etmek istiyorsan ara” yazdığını söyledi. Sapık kuzenimin 2 yıl önce facebook’tan beni bularak “erkek arkadaşımla verdiğim samimi pozları” sanki fahişelik yapıyormuşum gibi bir bayram günü babamın da bulunduğu bir aile meclisinde ifşa etmesi üzerine hassas olduğum bu konu, beni birkaç saniyelik bir sessizliğe uğratsa da, bozuntuya vermeden “e maaşları vermiyorsunuz, ben de ekstra işler alıyorum mecburen” dedim. Bir gurur bir gurur kendimle! Ben bu kolpa olaylarını düşe kalka öğrenmişim.

10 puandan başlayıp indirme ihtimali mi, 0'la başlayıp artabiliyor mu?

2010-07-12T08:27:00.000-07:00

Eskiden herkesin ağzından çıkanları olduğu gibi alır, şüphesizce dinlerdim. Herkesi 10 puanla hemen hayatıma alır, zaman geçtikçe puan kırardım. Tabii genellikle de 10’dan direk 0’a şeklinde. Misal lisedeyiz. bir grup erkekle tanışmışız bilardo salonunda. Çocuklar müzik yapıyorlar. Her biri bir enstürüman çalıyor ve her biriyle birimiz flört ediyoruz. bizden birkaç yaş büyükler ve diğer bir ortak özellikleri sürekli kumaş pantolon giymeleri. Bizim ayaklar yerden kesilmiş. Çalınan şarkıları ağzımız açık dinliyoruz falan. “Kendi bestelerimiz” diyorlar. Çaldıkları şarkı da “oyunu verme anneeee”

tabii şimdi pek çoğunuza tuhaf gelecek ama o zamanlar internet yok. Özel radyolar yeni yeni açılmaya başlamış. Müthiş bir radyo dinleme hevesi var gençlerde. Serdar Ortaç’ın İstanbul FM’de, Beyazıt Öztürk’ün yanılmıyorsam Number1’da program yaptığı zamanlar. sürekli radyolar aranıp, isteklerde bulunmalar. Bir de kız lisesinde okumanın zavallılığıyla sürekli birbirimize şarkı göndermeler ve parça çalarken bütün sınıfın zincirleme olarak birbirine“radyoyu aç” çağrısı yapması. Hatta bir defasında toplu radyo dinleme seanslarından birinde Serdar Ortaç’a bağlanıp “sen kızsın di mi bak doğru söyle” demişliğimiz ve yayından alınmışlığımız vardır. Sonra bir gün kızlardan biri radyo dinlerken “oyunu verme anne” çalmaya başlıyor. Tabii ki zincirleme olarak “bizim çocuklar çalıyor, filanca kanalı aç çabuk!” şeklinde birbirimizi aramaya başladık. Sanırım herkes şarkının sonuna yetişti. Herkes kendi evinde “wauuuuw, bizim çocuklara bak hiç bahsetmediler deee” diye düşünürken DJ şarkı bitimi anonsunu yapıyor “Yaşar Kurt’tan oyunu verme anne’yi dinledik” herkes o dumurla telefonlara yapışıyor. Bu kez zincir çalışmıyor. Dedi kodu için birini yakaladın yakaladın. Yakalayamadın tüm sınıf dedi kodu yaparken sen için içini yiyerek sürekli “dııt dııt dııııt” sesini dinliyorsun. O zamanlar gugıllamak da yok. grupçak bunu çocuklara söyleyip grupçak terkettik bunları. Neyse bu olayın üzerine ortak bir karar aldık: kumaş pantolonlu erkekler yalancıdır. Kesinlikle uzak durulacak! Şimdi düşünüyorum da bir daha asla kumaş pantolonlu sevgilim olmadı.

Bu derece olmasa da hala saftıronluklar yaparım kimi zaman. Özellikle erkeklerle olan ilişkilerimde. Yalnız bir iki defadır da tam tersinin olduğunu gözlemliyorum kendimde. Kazık yiye yiye artık kimsenin göründügü gibi olmadığına o kadar inandırmışım ki kendimi adamın normal haliymiş meğer, ben saatlerdir hepimizle kafa buluyor diye düşünüyorum. “Altından neler çıkacak bunun kim bilir” diyorum. Geyik olduğunu düşündüğüm muhabbete onun kaldığı yerden geyikle devam ediyorum. Sonunda yine saftıronluk yapıyorum işte. Eskiden atıyorum 10 kişiyi 10 puanla hayatıma sokup, en azından 1 tanesini kazanıyormuşum. Şimdi herkesi 0 puanla başlatıyorum. Ama 0’la da başlanmıyor ki!

ilk makyaj markam - BOURJOIS

2010-07-06T02:56:00.000-07:00

17 yaşında çalışmaya başladım ve işim gereği makyaj yapmam gerekiyordu. hayatım boyunca yüzüme fırça değdirmemiş bir çocuk olarak tabii ki yapmak istemiyordum. Ancak üst üste aldığım uyarılarla nihayet yapmaya başladım. Yediğin önünde yemediğin arkanda tr'deki bütün kozmetik firmalarının olduğu standları dolaştım ve onca marka arasından elimi ilk attığım BOURJOIS oldu. Şeker kutusuna benzeyen allıklar, pastel tonlardaki simli farlarla bana makyajı sevdiren bir marka oldu. Hala aynı allığı kullanıyor olmam da tam bir mark lover olduğumun açık bir kanıtı olsa gerek.

BOURJOIS'e tekrar dönecek olursak ürün kalitesi, uygun fiyatları ve benim için hepsinden önemlisi ürün tasarımlarıyla her zaman farklıydı. Ancak ülkemizde yeterince iyi pazarlanamadığı için bir dönem tamamen raflardan çekilmesine rağmen bildiğim kadarıyla hala BOYNER'de sellektif markalar arasında küçük bir standa sahip.

Bugün Markafoni'ye inanılmaz indirimle çıkmış. ben en çok yukarıdaki kolye-gloss'u beğendim. sevgilini öpüp öpüp kolyenden dudaklarını yeniden pembeleştirebilirsin!

bir de web sitelerinden bahsetmeden geçemeyeceğim. anasayfada sağ alttaki nota işaretine tıklayınca açılan yeni pembe pencereden istediğin müzik tarzını tıklayıp dinlemen mümkün.

bi' bak istersen...

Nokia'ya haber verin ben davayı kazandım

2010-07-02T02:35:00.000-07:00

Eskiler başlıktan anlayacak kadar bilir konuyu. yeniler bir tık bir tık daha ve son tık ile aylardır devam eden mücadelemin özetini okuyabilirler.

"Hüküm: Garanti belgesi uygulama esaslarına dair yönetmeliğin 14. maddesindeki şartlar oluştuğundan, 4822 sayılı kanunla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 4. ve 4/A maddesi uyarınca ayıplı hizmet nedeniyle, tüketicinin talebi doğrultusunda ayıplı ürünün firmaca geri alınarak, 29.11.2009 tarih ve 216510 nolu fatura ile ödemiş olduğu, 840TL (KDV dahil) değerinde eşdeğer bir ürünle değiştirilmesine, 15 gün içinde Tüketici Mahkemesine başviri hakkı saklı kalmak kaydı ile oy birliği ile karar verildi. "

MagnetWoman Yorumu ve Tavsiyeleri:

1- Herhangi bir ürün alırken kesinlikle fatura ve garanti belgesini alın. Beyaz eşya, telefon gibi markalı ve pahalı ürünler satanlar özellikle garanti belgesi vermeme konusunda ısrar ediyor, "fatura zaten garanti belgesi yerine geçiyor artık" gibi zırvalıklar söylüyorlar. Bir Turkcell İletişim Merkezi ve bir Arçelik Bayii'nde başıma geldi. Dikkat!

2- Asla kampanyalı bir ürün almayın. Mesela telefon alacaksanız, sadece cihazı satın alın. "bunun yanında şöyle bir bedava konuşma paketi var, böyle bedava interneti var" gibi cazip görünen kampanyalara kanmayın. 5 ay mücadele edebilirseniz ürünü alabiliyorsunuz ama bu süreçte o ek hizmetlerden faydalanamadığınız halde sanki faydalanıyormuşsunuz gibi giydirilmiş taksitleri ödemeye devam ediyorsunuz.

3- Önemseyin ve mücadele edin diyeceğim ama çok yorucu ve sinir bozucu bir süreç. Telefonu gidip kafalarında kırmak daha tatmin edici olabilir. Şimdi benim sinirim zaman aşımına uğradı mesela. tam tatmin olamıyorum.

bu akşam karar belgesini TİM'e götürüp yeni telefonumu alacağım. Sıkıntı çıkarırlar mı bilemiyorum. Benim zafer heyecanımın da takımımın heyecanı gibi kursağımda kalmasını istemiyorum. bir de yeni telefon geldiğinde aynı sıkıntıları yaşamak istemiyorum. iptal iptal iptal!!!

Merhaba ben Magnet. Bu karar tutanağı. Şu beyaz olanındans aliim.

mimlendin kızım sen artık

2010-07-01T06:59:00.000-07:00

Mim olaylarını bilmem. Zaten kelime olarak beni biraz ürkütüyor: “mimlendin kızım sen!” Daha once de bir iki mimleyen olmuştu ama en zayıf halka ben olduğum için bende koptu. O gün bugündür ilk mimleyen Godsy oldu.

1. Hangi işleri yarım bırakırsın ya da bıraktığın neler var?

eskiden hirbir işi yarım bırakmazdım. Beğenmediğim kitap ve filmleri bile. Şimdi keyif almıyorsam ya da bana bir faydası olmayacağını düşünüyorsam hemen bırakıyorum. Genel olarak bir işe başlamam çok zordur ama başladım mı yarım bırakmam.

2.Yakın zamanda kaybettiğin biri var mı?

ne kadar yakın? Şu günümü etkileyecek kadar yakın zamanda kimseyi kaybetmedim Allaha şükür.

3.En ağır bulduğun, sana dokunan bir yemek var mı?

genelde kırmızı etli şeyler.

4.Cinsellik ve aşk anlamında unutamadığın biri var mı?

ismen genelde unutmam ama detaylar siliniyor tabii.

5.Çocukken sevdiğin çizgi filmler?

Benim için çizgi filmin izlendiği zaman önemliymiş galiba. Sevdiğim günlerdeki çizgi filmleri seviyordum ben. Ilki Müfettiş Gadget. Sadece yazın yayınlanırdı. Bir de müziğini hala zaman zaman içimden söylerim: dıttırıttırıttıtdıtdıtdıtdıtdıttırıttırıttıt tüğ tüüüğğğ… Cuma akşamları yayınlanan bütün pıtırcık kız çizgi filmleri. Çiçek Kız, Şeker Kız gibi. (Cuma en sevdiğim gündür) Şirinler Çarşamba. (artık haftanın bitmesine çok az kalmış, hafiften yayış başlamıştır)

6.Blogger'a ne zaman kayıt oldun? Kim vesile oldu? Nereden duydun?

Aslında 2009’un başlarına doğruydu. Ama yoğunluğumdan hiç vakit ayıramadığım için asıl tarihe Eylül 2009 diyebilirim. En yakın arkadaşım ve sevgilim çok vakit geçiriyorlardı. Yani blogger’da : )En çok onlardan etkilenmiş olmalıyım. ilk boş kaldığım zaman olan Eylül 2009 gibi de aktif olarak kullanmaya başladım.

7.Çok paran oldu neler yaparsın?

Bir gemi tutar, blogdakileri de toplar, dünya turuna çıkarım. Kimseyi mimlemem. Ama sabahlara kadar sessiz sinema ya da şişe çevirmece oynatırım.

Beni önemli bularak üstümde ısrarlı bir biçimde duran Godsy’e teşekkür ediyorum. Ama galiba bu mim konusunu beceremiyorum. En zayıf halkalığımı kabul edip, büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öpüyor, burada satırlarıma son veriyorum.

Değmesin!

2010-07-01T04:36:00.000-07:00

Aylardır maaşlarımızı ödeyemeyen zavallı şirketimiz laminat parkeleri yeniledi. Şimdi boya badana işleri devam ediyor. “Hani para yoktu” sorusunun cevabı bellidir böyle durumlarda: “barter.”

3 gündür boya kokusundan balığa bağlayan hafızamla ne yazacağımı da unuttum iyi mi!

akşamdan kalma(!)

2010-06-25T07:57:00.000-07:00

akşamdan kalma. akşamdan kalma! yok vallahi kalma. Şu ikisinden biri oluyor:

1- kafan 30 kilo gibi kalkıyorsun. ağrının, baş dönmesinin, boğazdaki acının haddi hesabı yok! slow motion hareketler. küçük kıpırtılar bile sana çok büyük geliyor. sonra bir atom kahvaltı, -ki ben genelde nar+portakal koyarım mutlaka içine- bir kahve... ufak ufak saatler ilerledikçe açılıyorsun da açılıyorsun. burun tıkanıklığı için de en iyisi burun deliklerine ve şakaklara vicks sürmektir, bunu da unutmayalım. bu şekilde öğlene kadar arayanlara "yok canım ya ben akşamdan kalmayım zaten. zor duruyorum ayakta, hemen eve gidip yatıcam" dersin. ama sonra saatler ilerledikçe ve bünye normalleştikçe mesai bitiminde "ay hadi eve gitmeyeyim ya" deyiverirsin. bu sabah uyanırken ettiğin küfürlerin dışında güzel olandır.

2- sabah enteresan bir şekilde zımba gibi kalktın. öğleden sonraya kadar hiç sorun yok. ancak öğlen yemeğini yedikten sonra bir rehavet basar. gözler Garfield bakışına bağlar. kısa süreli depresyon durumu olur.

kafanı dayasan uyuyacaksın. bir de yoğunluk olursa her soru sorana yumruk atmak falan istersin. öyle sinir!

anafikir: asla "ne oldum" demiyor, hep "ne olacağım" diyoruz.

orospu yarim

2010-06-24T00:37:00.000-07:00

Günlerdir kafam çok karışık. Büyük hayal kırıklıkları yaşıyorum. Rezil oluyorum, sefil oluyorum. Komik durumlara düşüyorum. Bir türlü orta noktada buluşamıyoruz. Hep O’nun istekleri olsun istiyor. Öyle de oluyor. Ne sinir, di mi! Hiç olmazsa psikolojisiyle ilgili biraz bilgi sahibi olmak istiyorum ki ben de hazırlıklı olayım. Güneşli bir hava beklerken doluya tutulmayayım.

Bir arkadaşı var. O’na soruyorum hergün. Ne yapayım? Nasıl gideyim yanına? Nasıl davranayım? Söylüyor birşeyler ama O’nun da reçeteleri pek tutmuyor şu sıra. Zaten zırt pırt değişen bir şizofren kafayı nasıl takip edebilirsin!

Dün seller yüzünden yağmur çizmesiyle çıktım evden. Öğleden sonra güneş açınca plastiğin içinde yandı ayaklarım. yolda tip tip baktı insanlar. Bugün 4 defa sokağa çıkıp, “olmamış” deyip, tekrar eve kadar çıkıp ya üstümü değiştirdim ya da kazak, ceket gibi ekstra materyaller aldım. Şimdi hala tedirginim. Kısa paçalı pantolonumun içine soğuklar kaçıyor. Akşama dışarda olacağım ve doğru bir seçim mi yaptım bilemiyorum. Yeter artık yarim, bırak bu orospuluğu bir kenara da keyfimize bakalım!gel bi öpim, barışalım, hadi.

mutluluk

2010-06-22T03:18:00.000-07:00

yorgun argın eve geldiğin bir akşam

o kadar yorgun ki postaları bile karıştırmak istemiyorsun.

adına bir sarı zarf gelmiş.

Curcuba ColdPlay pullu mektubu nihayet gönderdi mi diyorsun, değil.

asansörde açmamak için zor tutuyorsun kendini.

heyecan!

sonra içinden bir magnet çıkıyor.

notu okuyorsun tekrar ve tekrar ve tekrar okuyorsun.

mutlu oluyorsun.

teşekkür ederim.

çook teşekkür ederim.

kancalı prezervatif

2010-06-21T10:10:00.000-07:00

haberi kaan sezyum'un tivitinden aldım. http://www.milliyet.com.tr/tecavuze-karsi-yeni-prezervatif/dunya/sondakika/21.06.2010/1253453/default.htm tecavüz olaylarının sık yaşandığı Güney Afrika'da yerli bir doktor'un icadı. tecavüzden korunmak isteyen bir kadın bunu kutusuna yerleştiriyor. olası bir atakta prezervatif tecavüzcünün aletine kilitleniyor. küçükken parmağımızı sıkıştırdığımız ıslak mendil kutusu kapağı gibi. mantık aynı. soktuğun zaman çıkartma çalışmaları daha çok acı veriyor. hatta bu olayda çıkartmak için tıbbi müdahale gerektiğinden hastaneye giden tecavüzcü aynı zamanda teslim olmuş olacakmış.

sanırım hiçbir kadın birgün kendisine tecavüz edileceğini düşünerek kutusunda böyle birşeyle gezmez. ayrıca azgın kuduz bir köpeği sopayla zapdetmeye çalışırken daha da kışkırtmak değil de nedir bu? vuvuzeladan sonra dünya kupasının 2. nesnesi olur bu prezervatif.

ps: zapdetmek kelimesi tdk'da yok. umarım doğru yazmışımdır.

fıkra gibiyim. katılmak ister misin?

2010-06-19T06:40:00.000-07:00

Son bir haftada etrafımda olan biten olaylar ve etrafımda biten tipleri gözden geçirince magnetliğimi gözden geçirmeye karar verdim. Çok güzel bir kadın değilim. Çok şevkatli bir insan değilim. Ancak genele göre daha töleranslı biri olduğumu söyleyebilirim sanırım. Hayır deli de değilim ama etrafımda olan tipler ve üst üste yaşanan enteresan olaylar dışardan nasıl göründüğümü düşünmeye sevkediyor.

1- Hiç tanımadığım, sadece telefonda konuştuğum bir müşterim konuyu nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde benim sadece anneciğim izlerken katlanabildiğim, ancak son bölümünü kaçırdığım(!!) akşam izlediği “yaprak dökümü” adlı dizinin finaline getirebiliyor. “ehe şey ben izlemiyorum o diziyi” diyerek tekrar işe dönmek isterken, izlemediğim için akşamki final bölümünü özet geçiyor.

2- Yolda yürürken bir genç yanıma yanaşıp “sizi az önce midye yerken gördüm. Öyle masum görünüyordunuz ki sizden asla zarar gelmeyeceğini hissediyorum. Biraz konuşabilir miyiz? Cidden benden de size zarar gelmez diyebiliyor.” Hayır desem çocuk herhalde 5 sene sonra tekrar cesaretini toplayıp bir kadının yanına gider. Evet desem, demek istemiyorum yaw!! Zaten Moda’da paparaziler geziyor artık. Bir de şimdi bununla ne görüneceğim. Neyse bu ayrı bir konu...

3- Şirkette durumlar gergin. maaşlar 3 ay geriden geliyor. Patron marketing toplantısında anlatmaya başladı: "bir Fransız, bir İngiliz, bir Ürdünlü..." "fıkra mı?" "hayır yeni patronlarınız. şirketi sattım"

4- En sıçmığını da en sona bırakıyorum. Bahçede bira + çekirdek + dedikodu yapıyoruz uzun zamandan beri görüşmeyen birkaç kız... kızlardan birinin 2 yaşında bebeği var. Yabani bir çocuk. Kızlar ilgilenseler de yüz vermiyor. Anne, baba ve teyzesinden başka kimseye gitmezmiş. Ben elimi sürmüyorum. Zaten regly iken yavrusunu yalayan bir kediye bile ağlayacak modda olduğumdan uzak duruyorum. Hiç gerek yok o kafalara girmeye. Gecenin sonlarına doğru koşarak bana geliyor, kollarını uzatıyor kucağıma almam için. Alıyorum. Kafayı boynuma gömüp uyumaya başlıyor. Artık gitmemiz lazım ııhhııh inmiyor. Annesine gitmiyor. Sarılıyor da sarılıyor boynuma.

bütün çocukluğunuz anne olma fikri ile geçtiyse ve birkaç yıldan beri tüm iki kişilik hayallerle beraber anne olma isteğini de söküp attığınızdan eminseniz, bir gün bir bebek gelip kucağınızda kıvrılıp elleriyle boynunuza dokunarak uyursa, sıçmık ya daha ne diyim! hormon ilacı mı lazım, manyetiğime ayar mı lazım bilemedim.

hayallerimi bırak!

2010-06-15T00:05:00.000-07:00

Akşam gökyüzüne bakarak uyumayı sevdiğimden perde sürekli açık kalıyor. sabah günün ilk ışıkları benim eve giriyor ve ağır ağır ilerleyerek saat 8 gibi yaklaşık olarak kalça seviyeme ulaşmış oluyor. tüm gün ofiste BBC'nin ülke reklamlarına denk gelmem ve hergün bir arkadaşımın daha tatile çıkmasıyla artık dizginleyemediğim tatil hasretime İstanbul'un yapış yapış sıcağı da eklenince 4 günden beri aynı rüya ile uyanıyor olmam gayet normal aslında. Bir deniz kıyısında şemsiyenin altında kitabımı yüzüme kapatıp uyumuşum. bacaklarım güneşte kalmış. gözümü araladığımda mavi fonun önünde kırmızı ojeli ayaklarımı görüyorum kitabın arasından. sonra alarm bilmem kaçıncı kez çalarken gözümü gerçekten açtığımda yaşadığım hayal kırıklığını ve duşa girmek için kendimi nasıl yataktan kazıdığımı tasvir etmeme gerek yok sanırım. bu beden artık "tatil" diye bağırıyor.

Betalar Yalnız Yaşar!

2010-06-13T05:42:00.000-07:00

Ofisteki arkadaşlardan biri masasının üstüne cam fanus içinde bir balık koydu. İstisnasız balığı her görenle aynı dialog geçiyor:

- O’na bir tane de eş al. Yalnız kalmasın.

- alamam ölür.

- Yaw neden ölsün, al işte bir tane daha. Yalnız kalmasın hayvan, yazık.

- Alamam bu tür böyle. Başka bir fanustaki balığı görünce bile şişerek ölüyor.

- Hee o derece kıskanç yani?

- ???
Toplum olarak yalnız yaşamak isteyen bir balığa bile tahammül edemeyip, suçlamaya başlıyoruz. “madem o kadar kıskanç, oh olsun ona yalnız kalsın” diyen bile oldu.

Benim son sorum şuydu: “e nasıl çiftleşiyorlar o zaman?”

gelmesen de call me!

2010-06-09T04:31:00.000-07:00

İlişkilerde telefon aramaları önemlidir. Özellikle aynı evde yaşamayan çiftler için. İlk etapta daha sıkıntılı olmasına rağmen, daha heyecan vericidir. “Hayatında biri var mı?” sorusuna “bilmiyorum, galiba, var demek için erken” gibi cevaplar verdiğimiz kabız süreçteyizdir ve henüz oluşmuş bir rutin yoktur. Zaten ilişkinin varlığı tartışılır durumdadır. Birşeyler vardır ama, adına ilişki demek için henüz erkendir. “Acaba arayacak mı”yla başlar herşey. Göz sürekli telefonda. Tv’de ya da pc’deki en küçük dıtlama midede kelebek yutulmuş etkisi yaratır. (bu arada hayatımda hiç kelebek yutmadım ama yutsak böyle hissederiz heralde di mi? Anladınız duyguyu di mi?) bu hayatta hissedilen en fresh duygu bu bence. Bundan daha freshini diliyle fıskiyeli heykel yapan caponlar bilir herhalde.

Bir de arama hesapları yapanlar vardır “En son ben aramıştım şimdi sıra o’nda” gibi envantercilerdir bunlar. Telefonu ilk çalışta açmazlar. Mesajlara hemen cevap vermez, uzun uzun esler verirler. Hayatları içten içe hesap yapıp bunları sadece kendi kendileriyle ya da kankileriyle konuşmakla geçer. Asla karşı tarafa yansıtılmaz. Racona uymaz. Küçük düşmektir bu! Bana yaratık gibi gelen bu kesime hiç girmeyeceğim.

Maksimum 1 hafta içinde durumlar netleşir. Aramalar bir düzene oturur. Artık “ay şimdi bu saatte aramak doğru olur mu” ya da “o aramıyor ben ne diye arayıp götünü kaldırayım ki” sancılı dönemi bitmiştir ve ilişki başlamıştır.

Bu arada oluşan rutine göre karşı tarafla ilgili çıkarımlar yapılır. Serseri ruhlu, bencil, piç, içinden geldiği zaman arayandan “beni ne kadar çok düşünüyor. Karnım ağrıyor demeyivereyim, yüz kere arar nasıl oldun diye”ye varana kadar olan mertebelerden bir ya da birkaçıyla derecelendirilir.

Bir vakit sonra (her ilişki için bu vaktin uzunluğu değişir) bu arama rutininde değişiklikler olmaya başlar. En küçük bir değişiklik bile mertebe transferi konusunda uzun uzun düşünmelere neden olur. Önemli bir konudur bu. Yoksa artık eskisi kadar değer vermemekte midir? Acaba hayatında başka biri mi vardır? “Ulan parayı vurdu, götü mü kalktı” gibisinden farkında olmadan sürekli arkada düşünülen bir numaralı konu olur. O kadar ki başınıza birşey gelsin de O da sonradan öğrenip vicdan azabından sürüm sürüm sürünsün istersiniz. Hatta bazen yalan söylersiniz. Yani ben söylerim. bir gece önce hastaneye kaldırılıp midemi yıkadıklarını söylemişliğim vardır mesela. Bu yöntem her zaman işe yarar. Yaramıyorsa zaten o kadın/adamdan size hayır gelmez. Yol verin gitsin.

Yukarıda yazdıklarımı kadınlar adına yazardım ama elimde güvenilir birkaç kaynak olduğu için karşı cinsimi de dahil ettim. Bunlardan biri eski bir sevgilimdi. Milim değişiklikten hemen çıkarımlar yapardı. Hiçbir zaman çıkarımlarında yanılmadığını söyleyebilirim. Full dikkat, full özen! Diğeri Alain de Botton. Sanırım ilk kitabı olan Romantik Hareket’i okumayanlara tavsiye ediyorum. Öyle bir aşk romanı falan beklemeyin. Tamamen psikolojik çözümlemeler üzerine diğer tüm kitaplarında olduğu gibi. Bu kitabında konu ilişkiler. Telefon aramalarının önemini şöyle açıklar (ezberden kendi cümlelerimle yazıyorum): "ilişki bir köprü ise telefon aramaları köprünün direkleridir. Direkler ne kadar sık olursa, köprü-ilişki o kadar sağlam olur." Hatta gerizekalılar için şekil1-a’da bol direkli bir köprü, şekil 1-b’de sadece iki direkli bir köprü vardır. Arama aramama konusunu kadınların üstüne yıkmaya çalışan zihniyetin okuması önemle tavsiye olunur. Dünyada bir hemcinsiniz anlıyorsa, siz de anlayabilirsiniz.

msn muhabbetleri Vol. bilmem kaç

2010-06-09T01:25:00.000-07:00

İşyerimde msn kullanırız. Kullanımı serbesttir anlamında değil, acil durumlarda işi çözmek için colleagueler arası kullanılır anlamında. Az önce patlamak üzere olan bir bombayı engelledik msn'de. Olayı atlatmış olmanın rahatlığıyla arkadaşım yazdı:

- Magnet şuna dikkat edelim tamam mı, yoksa foka basarız:)

- Foka mı, boka mı:)

- Sana Türk Malı’ndan bir espiri yapiim dedim ama anlamadın.
- Heee ben izlemiyom ama mikkemmelmiş.

sağlam kafa

2010-06-08T01:11:00.000-07:00

zeki bir insan değilim. Hatta unutkanlığımı göz önünde bulundurursak, ortalamanın altında olduğumu bile söyleyebilirim. İşle ilgili bir zorunluluk gereği şimdi isimlerini söylesem pekçoğunuzun heyecan yapacağı ünlülükte olan futbol camiasından birkaç insanla beraberdim geçenlerde. Bir kez daha anladım ki, Atatürk’ün tek yanıldığı nokta sağlam kafa sağlam vücutta bulunmuyor arkadaş. kaslanıp güçlenirken vücut, beyin giderek işlevini yitiriyor.

Sportif Aktiviteler

2010-06-01T09:36:00.000-07:00

Birkaç ay once güzel popomun bir iki santim düştüğünü farkedince yıllar sonra yine spora başladım. Başladım dediysem, hala bir düzene oturtabilmiş değilim. Fırsat buldukça haftada bir iki diyelim. Spor yapmayı sevmem. hele de amaçsız olanları. Düz koşu ya da aletli jimnastik falan gibi. Vardır tabii onların da bir amacı ama tuhaf bir şekilde hep fit olan allah vergisi vücudum ve kilom yüzünden bana amaçsız gözüküyor da olabilir, bilemiyorum.

Tenis ya da squash oynarken bir sorunum yok. Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum. Dışardan nasıl göründüğümü hiç düşünmüyorum. Sadece başarmak için komik salak tonla hareket yapıyorumdur elbet ama tamamen konuya odaylıyım. Ancak kort dolu olunca beklemek yerine düz koşu ya da ritimli yürüyüş adı her neyse ondan yapmaya başladım Yoğurtçu Park’ta. Ancak rahat değilim. Sanki herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. Amaçsızca dön dön koş ne kadar saçma birşey! Daha once yaptığım sporlara hiç benzemiyor. Bir türlü konsantre olamıyorum. Bir de etrafta kaslı tipler olunca iyice elim ayağım birbirine giriyor. Eşofmanımı beğenmiyorum. Ayakkabımın ne kadar démodé olduğunu düşünmeye başlıyorum. Elim işte, gözüm oynaşta. Gözüme birilerini kestiriyorum ve bir de bu konuda yalnız olmadığımı, herkesin sürekli birbirini kestiğini farkedince iyice komikleşiyor durum. Üstüne bir de mahalledeki yakışıklı bir kaptanın beni spor yaparken görüp, bir arkadaşla haber göndermesiyle sanki her an izleniyormuşum gibi hissetmeye başladım. Herkes terli terli tshirtü üstüne yapışmış, memeler hop hop, gözgöze gelip süzüşmeler falan. Bir de ortadaki aletler var. Eskaza bir yakışıklı ile aynı aleti karşılıklı kullanıyorsun. Öyle uzaklara falan bir yere kadar bakıyorsun. Mecburi bir gözgöze geliş oluyor. Gözünü ayırmadın. Düşün aklından geçenleri! Kendinden pay biç, yeter. Sonra ters yöne doğru koşuyorsan uzaktan tshirt renginden takip etmeler. Onunla aynı renk giyenlere sayıp sövmeler… Çok zormuş çok parkta spor yapmak.

Bir de köpek gezdirmeye gelenler var. İnsanlar üşenmeyip günde 2 kere çişe çıkartıyorlar. Sokak köpekleriyle bir gümbürtü çıkartmadıkları sürece sorun yok benim için. Öyle kediden köpekten çok korkmam. Hatta severim bile. Ama kardeşim bir insan neden Doberman besler? Hayvan günde kaç kilo et tüketiyor kimbilir! Bir de üstüne kafayı sıyırıp sahibini bile yemeğe kalkıyor bir yaştan sonra. Konu dobermana neden bağlandı, şurdan bir dobermanlıya yanığım. Kolundaki sanat eseri diyebileceğimiz dövmesini yakından incelemek istiyorum. Lakin o hayvan yanındayken ve ben kanter içindeyken nasıl olacak bu işler bilemiyorum!

yüzümü güldüren kitap

2010-06-01T02:29:00.000-07:00

Beni dolmuşta, otobüste, vapurda yani kitap okuduğum heryerde kikirdeten bir kitap bu. Normalde “en çok satanlar” sevmem. Fıkra da sevmem, felsefe de. Bir de okusam da hep birbirine karıştırırım. Kant hangisiydi, bunu Nietzsche mi söylemişti vs vs.

Kitabı Harward’lı iki prof. yazmış. Her düşünce akımını fıkramsı komik bir örnekle açıklamışlar sadece. Şimdi düşünce akımları, hangi cümle kime aitti aklımda kalıyor mu? Hayır. Ama okurken eğlendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim.

felsefe okuyan öğrencilere okullarda okutulması gereken bir kitap bence. Beni daha iyi anlayabilmeniz için aşağıda kitaptan bir pasaj sunuyorum sizlere.

MUTLAK ETİK: İLAHİ YASA

(Tanrı bir şeye yanlış diyorsa o şey tümüyle yanlıştır.)

Musa elinde tabletlerle Sina Dağı’ndan iner ve toplanan kalabalığa seslenir: “Bir iyi bir kötü haberim var. İyi haber, emirleri ona kadar indirtmeyi başardım. Kötü haber, zinayı listeden çıkartmaya ikna edemedim.

2010-06-01T02:27:00.000-07:00

3 yıl önceki takılmalarınızdan biri onca zaman sonra sizi arayıp kırık Türkçe’siyle “Türkiye’deyim, aklıma geldin. Konuşabiliyor musun? Biraz çekindim aramaya. Evlenmiş, çocuk yapmış olabilirsin diye düşündüm” derse, siz de “evlendim, 3 senede 3 çocuk yaptım ve hala seninle konuşabiliyorum gördüğün gibi” derseniz, adam espriyi anlamayıp kapatayım o zaman ben derse ve gülmekten hem tuhaf hırıltılı sesler çıkartıp hem de karnınıza kıramp girdiği için “dur kapatma” diyemezseniz anlatılası komik bi durum oluyor:)

sana çantamın ebatını söyleyeyim, bana kim olduğumu söyle!

2010-05-31T08:56:00.000-07:00

Hep küçük çantalara sığabilmek istedim. Bu konuda kendi çapımda üstün çabalar gösterdim. En azından gece dışarı çıkarken telefonumu, kimliğimi, paramı ve rujumu atıp çıkabileceğim çantalar aldım kendime. Her dışarı çıkma girişimimde de denedim sığmayı. “hadi bugünlük kalsın. Başka bir gün yine denerim” deyip erteledim. Bu denemelerim yıllarca sürdü. En sonunda sığamayacağıma kanaat edip hepsini kardeşime bırakıp vazgeçtim bu sevdadan.

Ailemle yaşarken planlı plansız sıkça dışarlarda kalıyordum. En büyük bahanem buydu. “ya akşam eve dönmezsem? Makyajımı neyle sileceğim? (makyajımın genellikle rimel, allık ve rujun ötesine geçemediğini belirtmeliyim burada). Ertesi sabah kalkınca neyle makyaj yapacağım? Tam teşekküllü bir makyaj çantası mutlaka! Saçımı taramam gerekirse ne yaparım? Mutlaka bir saç fırçası!Ya yağmur yağarsa sıçan gibi mi geçireceğim günü/geceyi? Bir şemsiye atmalıyım mutlaka! Ya beklemem ya da yolda geçirmem gereken bir süre olursa? Kitabımı koymalıyım ve tabii ipodumu! Ya aklıma sonradan unutmak istemediğim şeyler gelir de not almam gerekirse ne yaparım? Not defterim ve kalemim mutlaka olmalı! Ya regl olursam? Bir tampon ya da ped de olmalı. Ya üşürsem? Ceket alırsam elimde kırışacak. En iyisi ince bir triko atayım çantaya. Ya satış yapabileceğim birileri olursa? Kartvizitliğimi de almalıyım, evet. Telefonumu ve içinde ıvırtı zıvırtı bir ton kağıt olan ve kadınların çanta olarak omzuna asabileceği büyüklükteki cüzdanımı, parfümümü zaten saymama bile gerek yok. Oldu mu sana koca bir bavul!

Yıllar yılları kovaladı. 3 senedir ailemden ayrı yaşıyorum. Taksim’in ve Kadıköy’ün göbeğinde oturdum bu süreçte. Yürüyerek eğlence mekanlarına rahatlıkla gidilebilecek mesafelerde. Ancak dikkat ettim ki hala küçük çanta alamıyorum. Gece evime döneceğimi biliyorum. Ancak ya lazım olursa hissi ruhumu kaplamış. Gece içmeye giderken kartını kime vereceksin? Ne muhabbet edecen de not almak istediklerin olacak? Öyle demeyin, illa birşeyler lazım olur. Hiç biri lazım olmasa üstüne şarap döken birine verilecek ıslak mendilim olur.

Geçen gün moda bloglarından birinde küçük çantaların geri geldiğine dair bir yazı okudum. Yorum yaptım ama neden yaptığımı bilmeden. Bu konu beni hiç ilgilendirmiyordu aslında. Artık kabul etmiştim küçük çanta kadını olamayacağımı ve kabul ettiğimden beridir küçük çanta kullanabilmek için zorlamıyordum kendimi. Sonra gözlemlediklerimi gözden geçirdim. Genelde çok yakın arkadaşlarımın da benim gibi bavul çanta eğiliminde insanlar olduğunu farkettim. Kardeşimden yola çıkarak (kardeşim kokoşların önde gidenidir) hep bakımlı, hep makyajlı, hep kokoş, genelde topuklu ayakkabı giyen kadınların küçük çantalara daha yatkın olduğunu gördüm. Hatta sırıtımın iflas etmesiyle onlara ve özgür ruhlarına olan kıskançlığım da arttı. Bunun altında psikolojik bir neden olduğu kesin. Ama tam olarak ne olduğunu tanımlayamıyorum. Mesela büyük çanta kullanan kadınlar kendi işlerini kendileri halledenler, küçük çanta kullanan kadınlar üşüyünce cilveyle yanındaki adamın kazağını omzuna attıranlar olabilir mi? Büyük çantalı kadınlar boş geçen vakitlere üzülen ve her anını birşeylerle doldurmaya çabalayan, küçük çantalı kadınlar dururken hayal kurabilen, planlar yapabilen, hatta duramayıp dolmuşta, otobüste hergün şahit oduğumuz gibi “alo naber, napıyosun, akşam nerdeydik biliyo musunn” gibi geyiklerle eğlenceli vakit geçirirken herkese akşam ne yaptığını dinleten kadınlar olabilirler mi? Büyük çantalı kadınlar hayatta herşeye hazırlıklı olduğunu düşünen, bu sebeple beklenmedik en küçük bir durumda “zıştık” deyip yıkılan, küçük çantalı kadınlar “ya ben niye önlemimi almadım ki”düşüncesi yerine “bunun da böylesi kısmetmiş” deyip kaderin ellerinde mışıl mışıl yaşamına devam eden kadınlar olabilirler mi? Bu liste böyle uzar gider mi? Biri bana bu soruları yanıtlayabilir mi? Küçük çantayla yapamama bir psikolojik rahatsızlık olabilir mi?

“Saygılarımla,”

2010-05-28T07:11:00.000-07:00

İş yaşamını en çekilmez kılan şey normalde “ne diyon lan sen!” diyeceğimiz kişilerle muhatap olmak zorunda olmamız. Özellikle de bu kişi müşteriyse. Titrini düşündüğümüzde “hey güzel allaam kimler nerelerde çalışıyor”dememiz de cabası!

Ben 18 yaşındayken duvarında “koşulsuz müşteri mutluluğu” yazan ve bu zıkkım şeyi Türkiye’ye getiren kurumda çalışırken bir kadını saçından tutup evire çevire dövmüştüm. Buna rağmen kovulmamış, üstüne müdürden tebrik almıştım. Zamanın törpüsü müdür, işsizlik korkusu mudur bilemeyeceğim bugün bir benzerini yapamadım.

Ne istediğini bilmeyen ve sözleşmeyi fesih de dahil hiçbir alternatifle tatmim olmayan herifin birinin ofisine döndükten sonra kibar taciz ve yalanlarla dolu maillerindeki sorularını yanıtlamakla beraber, hep “Saygılarımla,” hitabıyla bitiriyorum ya, bu aslında Türkçe’deki bütün küfürleri içeren bir lanettir.

Bu herifi “Saygılarımla,” ile dövmeye devam edeceğim. Kestiği yere kadar artık.

Not: düşük cümlelerimi ya da imla hatalarımı maruz görün. Sinirimden!

2010-05-24T08:40:00.000-07:00

Aslında aşk, şehvet ve şevkat arasında birşey gibi. Bunları ayrı kişilerden alarak aşk ihtiyacını pekala ortadan kaldırabilir insan. Dansederken terlediğinde terini silen, biran bittiğinde yenisini alan, üşüdüğünde hırkasını veren, saçını okşayarak uyutan bir adam olsa mesela. Bir de sevişmekten çok keyif aldığın ama başka birşey yapmak istemediğin başka bir adam olsa. Ki bunlar ilkine göre daha sık bulunur. Bunlar birbirlerini bilmeseler ya da bilseler önemi yok, senin vicdanın da rahat olsa. Ya da caponlar biraz daha çalışıp her adamın istediğimiz özelliklerini yükleyebileceğimiz yeni adamlar yapsalar. Hayat daha kolay olmaz mıydı?

hayatımda gördüğüm en kıro hareket

2010-05-21T01:15:00.000-07:00

Dün hayat memat, bu ülke kurtulmaz şeklinde dertlenirken fazla dertlendiğimizi düşünen arkadaşımın “akşama Aya İrini’de Farid Farjad var. sana 2 kişilik yer ayarlıyorum. Kap birini gel” demesi, benim de kamuoyuna “bu akşam aya irini'de farid farjad bünyemde depresan etkisi mi yaratır, anti depresan etkisi mi yaratır?” ismiyle sunduğum anket neticesinde bir grup arkadaşımın daha orada olacağını öğrendiğim ve “neyse artık çok romance olursa arkada poi falan çeviririz” diyerekten gittiğim konser meğerse İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin “mistik” temalı festivalinin aktivitesiymiş. Bunu belediyenin kültür müdüründen tutun da Kültür AŞ denilen bu sanatçıları getirip cukkasını doldurduğunu kürsüde kibar bir dille söyleyip aynı zamanda üstüne şak şak alan ajans sahibinden, içeriye 3 yaşındaki çocuğuyla girip ağladıkça giren çıkan bir türlü sessiz kalamayan büyükşehir belediyelilerin yakınlarından anladık ve hafiften tadımız kaçtı.

Tabii ki Aya İrini’nin muhteşem ambiyansı, Farid’in içi cız ettiren melodileri ile birleşince gözümü kapatmak istemesem de sürekli patlayan flaşlar ve yurdum insanı kalabalığıyla müziği kirletmemek için konserin neredeyse tamamında gözlerim kapalıydı. Sonlara doğru gözümü açtığımda gördüğüme inanmakta güçlük çekip, arkadaşıma beni çimdiklemesini söyledim. Manzara şu: önümde oturan iki genç delikanlıdan biri kalkar. Fotoğraf makinesini arkadaşına verir. Sahnenin önüne doğru yürüyüp Farid Farjad’ı kendine fon yaparaktan kameraya doğru pişkin pişkin gülerek poz verir. Adam sahnede saçı başı dağıtmış çalarken kendinden geçmiş, gözleri kapalı allahtan. Elaleme sessiz olmuyorlar diye laf ederken bizim sıra komple kopar. ses yok, titreme var.

adriana lima'nın kocası yakışıklı mı sizce?

2010-05-20T07:26:00.000-07:00

adriana lima'nın vouge için verdiği pozları gördün mü kocası ne çirkin

boşuna çirkin şansı demiyolar sanırım

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/41533-yasam-adriana-esiyle-poz-verdi/2

MgntWmn:

bişi dicem kopucaksın

bence adam yakışıklı

X:

ya git işine be

adriana'ya bak herife bak

karpuz tezgahına koy yadırgamaz kimse

MgntWmn:

sen bu soruyu yanlış insana sordun farkındasın di mi

X:

evet de adamda krosal bir durum var bence

yani tip de değil başka bir kötü durum var

MgntWmn:

niye mafyaya benziyo çok çekiciymiş.

gibi gibi

2010-05-20T05:47:00.000-07:00

Her yol biraz soru işareti, biraz cevapları bulma, biraz cevaplardan kaçma, kendinden arınma, zamanı geçirme, kendinle dalga geçme, uzaktan bakıp fotoğrafı komikleştirme, kendine gülme, kendini bulma, bulmak istememe, kapıyı tıklayıp cevap bekleme, her an telefon çalacakmış gibi sanki bilgisayar “telefon birazdan çalacak” der gibi dıttırı dıttırıdıtlıyormuş gibi, hiç bitmeyecek sessizliğe hapsolmuşsun gibi, uyanmadan önceki zaman gibi, gözünü açınca istediğin diyarda olacakmışsın gibi, elinle yatağın sol yanını yoklamak zorunda değilmişsin gibi, gözünü açmadan sırt ağrılarını düşünüp masaj yapacakmış gibi, elini boş olduğunu düşündüğün cebine attığında 20 lira çıkacakmış gibi, gecenin bir yarısı eve geldiğinde “hayata gülümseyerek bakman için” notlu yeni bir diş fırçasıyla karşılaşmak gibi, bunların hepsi bir gün gerçekleşecekmiş gibi, günlerce hiç birşey yapmadan duvara bakmak gibi, hepsinin gerçek olduğunu kabullenmek gibi, rüyasız uykular dileyerek uyumak gibi, “hiçbirşey hatırlamıyorum” diyecek kadar sarhoş olmak gibi, varolmak kelimesini her okudunda küfrederken gülümsemek gibi, zaman hiç geçmemiş gibi, ama takvimlere bakmamak parmak hesabı yapmamak gibi, krozete kusarken saçını tutacakmış gibi, garson rakıyı doldururken “yeter, yarın çalışacaksın!sen hanıma bi az şekerli getir” der gibi, tahıl dolu cam kavanozlar gibi, anne bu diyarı terkettiğinde “ne diyeceğimi bilemiyorum” deyip sımsıkı sarılmak gibi, annenin buzdolabının bomboş olması gibi, dudakları uzatıp sevgilinin boynuna gömmek gibi, selvi boylum al yazmalım’ı bilmem kaçıncı kez izlerken beraber ağlamak gibi, kitap okurken tiz sese rağmen dinlemek gibi, eski aşklarını birbirine anlatmak gibi, herşeyi konuşabildiğini düşünmek gibi, en sonunda geleceğin göreceğinin aslında en baştaki olduğunu bilmek gibi, hayatın bütün defolarını biliyormuşçasına dedikodu yapar gibi, Pazar kahvaltılarını hazırlarken kendini anne hissetmek gibi, eşyalarını toplarken akıl sağlığını koruman gerektiğini düşünmek gibi, elin kolun dolu olduğu için bazı eşyalarını bırakmak zorunda olmak gibi, zaman zaman o eşyaların akıbetini düşünmek gibi, birinin hayatında zift olduğunu öğrenmek gibi, yine de birilerinin seni şarap gibi yudum yudum içmesi gibi, artık hastalık bahaneli insanlardan uzak durmak gibi, geriye kalanların da senin için fazla sağlıklı olduklarını düşünmek gibi.

Herzaman bir suçlu olması gerekmediğini, evde yalnız uyumanın cehennem olmadığını, herşeyin uyuşmakla görmek arasında olduğunu, istersen resim bile yapabileceğini, en çok inancı benliğinin hakettiğini, hayata tutunmak için aktiviteler gerektiğini, kedileri beslemenin, temizlik yapmanın, götüne koyup geçmenin unutmaya çalışmak için çaba göstermek olmadığını, soruların bitmemesi gerektiğini, ne kadar az içinden konuşursan o kadar özgür kalacağını, en büyük yalnızlığın dolaptaki tabakta beklemiş birkaç zeytin tanesi olduğunu, en büyük heyecanın anahtarın kilidinde dönerken çıkarttığı ses olduğunu bilmek gibi. Hala denemediklerini merak etmek gibi, dördüncü kadehten sonra herşey mübah gibi. Toplanıp her an gidecekmişsin gibi, hiçbir zaman yolların bitmeyeceğini bilecek kadar yaşlanmak gibi. Gibi gibi gibi gibi...

batıl

2010-05-12T07:28:00.000-07:00

Küçüklüğümden beri kırtasiye malzemesi merakım vardır. Güzel defterleri, rengarenk kalemleri severim. 3 yıl önce Almanya’ya ilk gidişimde kendime ve birkaç çok yakın arkadaşıma mini çanta defteri almıştım. Üzeri desenli, swarovski taşlı, her sayfasında kelebek desenleri olan bildiğin kız defteri. Erkek adamın elini sürmeyeceği cinsten. Kızlara verirken de “hayatınız bu defterle değişsin, uğur olsun, büyü olsun inşallah” dediğimi hatırlıyorum. Çocukken hastalık derecesinde batıl inançlarım vardı. Çizgilere basmadan yürümek, sınıfta kalemtraşı kimse görmeden çöpe boşaltmak, uğurlu olan beyaz yakalarımı taktığımda günümün çok iyi geçmesi, hatta o günlerde annemin beslenme çantama koyduğu herşeyi yiyebilmiş olmak ve eve gidince dayak yememek ve bu inançlarımı ne olursa olsun kimseye anlatmamak gibi. Zamanla pek çoğundan kurtulsam da hala kalıntılarını taşıyorum. Bir şeyi ilk giydiğimde başıma kötü bir olay gelirse bir daha asla giymemeye kadar düşürebildim sanırım batıllık derecemi.

Ne diyordum, defter. Az önce birşey yazmak için elime aldım benimkini, baktım 9 sayfa kalmış bitmesine. Arkadaşlarımdan birinin deli gibi aşık olduğu sevgilisinin evlenme teklifini anlatırken “magnet, defterin uğurlu geldi. Tam bitirdim, evlenme teklifi aldım” dediğini hatırladım. 9 sayfa uleeeen, şaka gibi! Her defterde ileriki yıllarda okuyunca duygu ve düşüncelerimi not almak için birkaç sayfa da boş bıraktığımı da düşünürsek, kaldı sana 5 sayfa. SOS oynayıp, çöp adam çizip, imza mı atsam dedim bitsin diye, öyle olmazmış. “Doğalında bitirmek lazım” dedi biri. Şimdi bunu size anlattım diye büyünün bozulacağını düşünmek istemiyor, “kışşt kııışt!” kovuyorum negatifleri.

Neyse bir süre bloga değil, deftere yazarım artık.

soru sorma!

2010-05-11T00:23:00.000-07:00

geçen gün etraftaki çiftlerle ilgili dedikodu yapıyoruz arkadaşımla. bir tarafta 3-4 yıldır evli (evveliyatında bir o kadar da flört etmiş) bir çift var. artık ikisinin de birer sevgilisi varmış. aşk ve sekslerini canlı tutmak için böyle bir yola başvurmuşlar. buraya kadar ok. ancak konu ilerledikçe anlıyoruz ki bunlar giderek büyüyen bir aile olmuşlar. sosyal ortamlarda hep beraber görünür olmuşlar. kadın aslında kıskançlığından geberiyor. herifin umrunda değil. kurmuş bir oyun, oynayıp duruyor etraftakilerle. e şimdi birbirlerine dürüstçe itiraf edip edinilen sevgililerle işler giderek çığrından çıkmaya, aşk meşk dışında negatif duygular hissedilmeye başlandı alenice, ancak yokmuş gibi davranılıyor. Nerde kaldı dürüstlük, özgürlük?

diğer tarafta 2 yıldır birlikte olan, birbirleriyle konuşmaktan kaçınan, bunun için de saçma sapan konularda birbirine patlayan, ya da içinde biriken nefreti akıtmak için aldatan ve bunu itiraf etmeyen bir çift var. ikisinin de arkadaşım olması ve gelip sırlarını benimle paylaşmaları bir ağırlık yapıyor zaten bünyemde, o ayrı. bilmeseler de hissediyorlar tabii ama sorgulamak, kurcalamak istemiyorlar ve burda da giden bir ilişki ve yalan, dolan, entrika var işte.

ilişkilerde hep fazla soru sormakla ve didiklemekle suçlandım. "seni ne kadar sevdiğimi bilmiyor musun, ben senin için...., daha ne istiyorsun, herşey yolunda, sana rahat batıyor, sürekli sorularla yaşanmaz ki...." herkes tek cümle konuşulmasa da karşısındakinin yalan söylediğini hisseder. konu her zaman aldatma olmayabilir tabii ama samimiyetsiz bir tavrı hepimiz hissederiz. Bunu hissedince yokmuş gibi nasıl yapılıyor, nasıl sorular içe gömülüyor, nasıl sorgulamadan devam ediliyor, ne olursa olsun ilişki devam ediyorsa daha mı karlı / mutlu olunuyor? işte ben bunu asla anlayamadım. Bir bilen varsa anlatsın arkadaş!

Kadıköy'de bir grafiti demeye dilim varmıyor. sanat eseri!

diyeti bozduk

2010-05-09T11:22:00.000-07:00

Bir haftadır devam eden alkol diyetimi Cuma akşamından kuru-sıkı ne varsa bozmuş olmam, o gece eski sevgilinin arkadaşlarından biriyle karşılaşıp bütün gece beraber takılmamız, gece boyunca arka oda’da tanıdığım tanımadığım herkesle ayrım yapmadan dans etmem, yolda yürürken tshirtümden cesaret alıp “eğlenelim mi” diye yanaşan bebeyi eve atmam, ertesi sabah kalkıp büyükada’ya doğum günü kutlamasına gitmem, motorda giderken yediğimiz tostların küflü olduğunu son lokmada anlamış olmam, dilburnu’na çıkınca telefonumu faytonda unuttuğumu hatırlamam, 20-25 kişilik kalabalık grubun içinde muhabbet ilerledikçe pek çok kişinin önceki ya da paralel yaşamlardan birbiriyle tanışık-ilişik olduğunu keşfetmesi üstüne bir kez daha “dünya küçük bir köy” dememiz, büyükada’da bizim dışımızda bütün grupların abdest almak için Wclerde kuyruk oluşturup, bütün mangal pisliklerini olduğu gibi bırakarak gitmeleri, doğum günü kızını “bende eğlencelik var” diye hallendirip telefonumu ararken düşürmüş olduğumu farketmem üzerine yaşanan hayal kırıklığı, sonra akşam üzeri gelen arkadaşın gelmesi için ne kadar kuvvetli nedenlerin olduğunu sevinçle görmemiz, günbatımı 3 hatun kişi olarak İstanbul manzarasına karşı kim daha uzağa işeyecek oynamamız, telefonumun emanet edildiği iyi niyetli yurdum insanı faytoncular kahyası Şahin Abi’nin bıkıp üşenmeden tüm gün babam dahil bütün çağrılarımı cevaplaması ve “Magnet şimdi yok, akşam arayın, yukarda” gibi saçma sapan cevaplarla herkesi telaşlandırması, belli bir saatten sonra arayanlara sıkılıp yanlış numara demesi, iskeleye inince insanların hatırlatmaları üzerine faytoncular kahyası Şahin Abi’ye gidip telefonumu almam, Şahin Abi’nin çok çalan telefonumdan ve açıklamalar yapmaktan yorulduğunu söyleyip bana çıkışması, adadan son motorla bostancı’ya dönmemiz ve grupta onca et tüketimine rağmen hala kokoreç yiyebilecek etçil arkadaşların olması, Cumartesi gecesi saat 11’de bağdat caddesi’nde trafiğin felç olduğunu görmemiz, herşeye rağmen Pazar günü gidip anneciğimin elini öpmem çok hoş oldu.

Diyeti bozduk.

ÇOCUĞUMA DOKUNMA!

2010-05-07T02:35:00.000-07:00

Çocukken "büyüyünce ne olacaksın?" sorusuna cevabımdı "anne olacağım". büyüdükçe böyle bir dünyaya bir çocuk daha getirmenin bencillik olduğunu düşünmeye başladım. Gazetelerde başlıkları gördüğümde altını okumak istemedim hep. Arkamı dönüp yokmuş gibi davrandım. Hala da öyle yaparım. Bu postu koymak konusunda da çok düşündüm. bilgisayar başından dünyayı kurtarmaya çalışmalar hep saçma gelir bana. vicdan rahatlatmak da değil. emek harcamadan vicdan rahatlamıyor. bir taş attım denize. işe yararsa bir gün mutlu olurum belki. işe yararsa bir çocuk mutlu olur belki... bi' tıklar mısınız?

global THY’mizi tanıyalım

2010-05-05T00:37:00.000-07:00

Kardeşim bu hafta başı THY’nin hosteslik mülakatlerine katıldı. Birkaç görüşme ve sınavın ardından elenmeyenleri son olarak bir görüşmeye daha almışlar. Bu anlatacağımı duyunca ben telefonda “NEEEYYYYY???!!!” diye kükredim ama O’na ve görüşmeye katılan diğer kızlara durum çok doğal gelmiş olacak ki, ses çıkartmadan söylenenleri yapmışlar. Hatta benim verdiğim tepkiye de bir anlam veremedi kendisi.

Kızlara üzerlerinde sadece don ve sütyenleri kalana kadar soyunmalarını, vücutlarında dövme olup olmadığını kontrol edeceklerini söylemişler. Bu nasıl bir mantık? Bu kızlar üniforma gereği yazın bile dirsekte gömlek giyiyorlar. Hadi bir dresscode var anladık. Bacak, el gibi görünen uzuvlarda dövme olmayacak. Uçakta bana hizmet edecek hostesin kıçında, sırtında olan bir dövme beni neden rahatsız etsin? Sen aleni bir şekilde 20’li yaşlardaki kızları taciz ediyorsun! Ve benim için daha da sinir bozucu olan bu kızlar ses etmeden soyunuyorlar. Sorgulamadan her istenileni yapmaya alışmışlar. Aklıma şu sorular geldi: Avrupa’da herhangi bir ülkede hostes alımlarında aynı kontroller yapılıyor mu? Yapılıyor ise ilk iş başvurusu anında bu kontrol ile ilgili bilgi veriliyor mu? THY’de 10-15 yıl önce benzer bir uygulama var mıydı? (ki bunu kabin amiri emeklisi bir abladan öğreneceğim) Hostlara da aynı şey yapılıyor mu? Hadi biraz iyi niyetle düşünelim dövme bahanesiyle vücutlarında herhangi bir hastalık belirtisi leke vs. olan var mı diye bakılıyorsa, buna bir doktorun bakması gerekmez mi?

Beyaz geceliği ve parmak arası terlikleri ile dolanan THY’nin başındaki bıyıklı amcayı düşününce bu kadar şaşırmamak gerekiyor belki ama Sertab’ın “we are globally yours” cümlesini her duyduğumda bu mu globalliğiniz diye küfrü basa basa anlatırım her yerde artık. Siz de anlatın diye buraya yazıyorum.

Hıdrellez geldi bir dilek tutsana!

2010-05-04T07:01:00.000-07:00

bu yıl kaçıncısının düzenleneceğini bilmiyorum ama ikincisinden beri herhalde 7 yıldır gidiyorum Hıdrellez Şenlikleri için Ahırkapı'ya. Daha kimseciklerin haberi yoktu o zamanlar. Giritli bahçesini açar, likör ikram ederdi bütün gece. dilek ağacının sürüklenerek suya atıldığını görebiliyorduk o zamanlar. herşey orjinaline en yakın haldeydi.

Bir Trakya çocuğu olarak bu ritüelleri iyi bilirim. Mesela Hıdrellez sabahı gençler sevdiğinin elini tutup dereye girerlerdi allahın ayazında. ne o, iki mıncıracaklar birbirlerini, bir de dua edecekler evlenmek için. 41 çeşit ot toplanır eve gelip onunla banyo yapılırdı dileğin gerçekleşmesi için. herkes en şık kıyafetlerini giyerdi bu arada. annesinden, ablasından kalan gelinliği giyenler bile olurdu, öyle söyliyeyim.

Ahırkapı Şenliklerini şehre duyuran ayaklı hoparlör oldum bunca zaman. Çevremdeki herkese duyurdum, gitmesini sağladım vs. Amaç ne? Çok eğlence var, hadi gelin. Her geçen yıl reklamlarının da daha çok yapılmasıyla geçen sene şenlik artık Ahırkapı'ya sığmadı. Sahile aldılar. Ancak insanlar yine de sığamadı. Gecemin yarısı kardeşimi aramakla, diğer yarısı da wc kuyruğunda beklemekle geçti. Şimdi bunca insanı her yıl organize edip bu yıl benden ses çıkmayınca herkes arıyor. Gidiyoruz değil mi? Bilmem siz biliyorsunuz artık gidin. o kalabalığa girebilecek miyim emin olamıyorum. Zaten artık normal halka açık bir festivale dönüşen Hıdrellez'de dilek dilemek istemiyorum.

Bahçeye kibrit çöpünden resim yaparak dilek dileyeceğim bu yıl.

MSN COPY PASTE Vol.1

2010-04-30T00:04:00.000-07:00

MgntWmn:
nbr kuzu

X
boktan
senden naber?

MgntWmn:
noldu be

X:
yok bir şey
iş çok yapasım yok iş ilanlarına bakıyorum o da moralimi bozuyor öyle
ay çok daraldım yani

MgntWmn:
ben de senin gibi olmamak için iş ilanına bile bakmıyorum artık
ne zaman düzelcez x
artık bu kalıcı bir ruh hali olmaya başladı farkında mısın

X:
yok ya şartlardan kaynaklanıyor
kalıcı olacağını sanmam
istemem de ayrıca
değişecek sonunda

MgntWmn:
ama ne zamandır böyleyiz ve hep daha kötü hissediyoruz

X:
benim halaa umudum vaaar

MgntWmn:
benim yok
kaybettim

X:
belki de daha iyidir

MgntWmn:
çok şanslısın kaybetme sakın
kendimi bir müren gibi hissediyorum

X:
niye müren anlamadım

MgntWmn:
korkunç deniz dibi hayvanları olur ya
dipteyim işte alıştım artık burası yuvam oldu babında

X:
müren güzeldir ya dövmesini yaparlar
oooof

MgntWmn:
sen hiç yakından müren görmedin tabe

X:
çok edebi böööööğ

MgntWmn:
ahahahhahahaha
geçen gün de kendimi araba tekerleğine havlayan köpek gibi hissediyorum demiştim
şimdi aklıma geldi
öyle agresif sokak köpekleri olur ya
araba tekerleği ile kavga eder

X:
tekerlek de dünya mı

MgntWmn:
hee
iri hikmetleşiyorum giderek!
sen tavukları bilir misin x

X:
valla ne diyim havlayan köpek ısırmaz

MgntWmn:
hahahahahahahahahahah
bu sözü de düşündüm yeminle

X:
bilir misin derken?

MgntWmn:
yaa iri hikmet vardı ya bir demet tiyatroda

X:
bir de kendini tavuğa benzeteceksen o kadar yakından tanımıyorum

MgntWmn:
hani hayvanlar alemi ile ilgili şeylerle konuya girerdi

X:
evet evet
hatırladım

MgntWmn:
koptuuuuuuuuuuum
yok kuşum tavuk lafın gelişiydi
ahahahhahah
yeminle gözümden yaş geldi

X:
anladım zaten
allah da beni güldürsün mü

MgntWmn:
eveeeeeeeeeeeeeeet
duy sesimizi oku msnimizi allaaaaah!

X:
seni deeeeeeeeeeee

MgntWmn:
:)

X:
koptum
ben yemeğe gidiyorum konuşuruz sonra

MgntWmn:
ben dee

if u want to give a kiss, just give a kiss!

2010-04-27T02:10:00.000-07:00

bana ne ben oynamıyorum işte!

2010-04-23T06:15:00.000-07:00

Bu resmi tatilde herkes dışarda günlük güneşlik çayır çimen serilmişken çalışıyor olmamdan mı, dün 15 sene sonra ilk defa annemlerden para almış olmamdan mı, akşam dolabı döküp onlarca giysiden bir kombinasyon çıkartamayıp ne kadar demode olduğumu, yenilenmem gerektiğini düşünürken kemer sıkma politikamın ne kadar olduğunu bilmediğim bir süre daha devam edeceğini hatırlamamdan mı, hiç yaşama sevincim kalmamışken bazen varmış gibi yapmamdan mı, artık hiçbir şeyin beni şaşırtmıyor olmasından mı, insanlarla konuşmaktan sıkılıyor, hayatı fast forward’a almak istiyor olmamdan mı, kendimi daha iyi hissetmek için ünlü modellerin makyajsız fotoğraflarına bakıp aslında ne kadar çirkin olduklarını düşünerek kendime bundan bir moral payı çıkartmaya çalışmamdan mı, “nasılsın” sorusunu “bunun uzun bir cevabı var” şeklinde yanıtlamamdan mı, bir Cuma gecesi tiyatroya gidecek olmamdan mı, iki gün üst üste böyle depresif post atmamdan mı, önce artık hiç aşık olmayacağımı düşünürken, şimdi bir de artık hiç seks yapmayı istemememden mi, bunların hepsini evime koşarak kendimi atıp 2 kadeh içince unutmuş olacağımdan mı bilmiyorum ama ben bu hayatı oynamak istemiyorum. Ya da kafamı kesip, artık düşünme organım olmadan yola devam etmek istiyorum, tutmayın.

Moda'da bir duvar

Bu da hala varsa 23 Nisan çocukları için gelsin. Kadıköy'de bir tezgah ve bir duvardan

değişir mi?

2010-04-22T05:58:00.000-07:00

puslu, kapalı havalar her zaman depresif yapar beni. havalar açsın havalar açsın diye söylenip durdum aylardır. bugün hava açık ve güneşli. az önce işlerimi ve görüşmelerimi bitirdim ve aynı anda depresyonda olduğumu farkettim. baktım gazetelerde, şurda burda enteresan birşey de yok. acaba saçımın rengini mi değiştirsem modunda kendimi kuaför sayfalarında buldum.

Bu da benim sokakta bir kuaför. ben dükkanın sahibi şahsı bizzat tebrik etmek istiyorum fikirden ötürü. benim gibi saçını değiştirince hayatının değişmeyeceğini bildiği halde yine de inanmak isteyen zavallılara daha nasıl reklam yapılır ki!

biri yer biri bakar, kıyamet ondan kopar!

2010-04-20T07:41:00.000-07:00

ekmek kavgası

Girls just wanna have Fun!

2010-04-18T04:29:00.000-07:00

psikolojimle uyumlu giyinirim...

Cadı pozu :)
olmuş mu?

ağzınla içmek

2010-04-17T09:36:00.000-07:00

bugün tecrübe ettim ki ağzınla içersen ertesi sabah vakitlice kalkıp spor yapmak mümkün. ve yine anladım ki bahar gelmiş.

Salacak bahçe

ve fakat gün batımı demlenmeye başlamanın keyfine paha biçilemez!

tell me more!

2010-04-16T05:43:00.000-07:00

Yaşıtım kız kankilerimin tamamının bir vagonu var. Yani ya evliler, ya da beraber yaşıyorlar. Şimdi benim aşk hayatımdaki küçük kıpırtılar bile onları benden daha çok heyecanlandırıyor. hem yüz yüze, hem msn’den taciz etmek suretiylen “n’oldu da n’oldu, anlatsana, eeeee” gibi basınçlarla ortada ne fol, ne de yumurta yok iken osuruktan çoktan nemi kaptılar. Ben de ıkınıp duruyorum birşey yok henüz diye. Zaten bundan sonra beraber olacağım adamın özelliklerini konu alan bir liste yapmıştım. Buraya da koyacaktım ama fevk. benden önce davrandı. Şimdi kopyacılıktan yememek için koymuyorum. Geçen gün listemi okudum. Adamın gözümden düşmesi şöyle dursun, bu liste bana “ararım ararım ararım seni her yerde” şarkısını ömür boyu söyletir. Bu durumda arada çıkan kaslı fırsatları garnitür yapmak gerek tabii ama bu şahıs (nam-ı diğer “ma”) iş yerimden olunca, onu da benim götüm yemiyor.

Velhasılıkelam bu kızlar benim hayatımdan kendilerine eğlence malzemesi aradıkça anladım ki bir yılı geçen evlilik ve benzeri ilişkiler son derece sıkıcı müesseselermiş.

niye bana kimse söylemedi?

2010-04-16T03:12:00.000-07:00

Dün gece arkadaşlarla sohbet ediyoruz. Bir yandan TV açık. “Gülüm” diye bir Türk filmi başladı. Hepimiz ilk defa görüyoruz filmi. Varlığından bihabermişiz. Arada gözümüz kayıyor ekrana haliyle.

- 80’ler
- hayır hayır 90'lar
- 80’ler değil tabii. 30 yıl olmamıştır herhalde. Okan Bayülgen’e baksana!
- otuz yıl mı! 80’lerin üstünden 30 yıl mı geçti? Neden kimse bunu bana söylemedi? Yaşım 31 derken hissetmiyorum, hayatımda ilk defa epey bi yaşlı hissettim kendimi şu an. Vay anasını be!

Bu an tarihe geçsin. O güzel kafayla zaman tünelinin ne kadar derin olduğunu ilk farkedişim.

KAYMAK-AMLIK

2010-04-14T01:26:00.000-07:00

bu sabah tüketici hakem heyetine telefonumun akıbetini sorayım dedim. Kadıköy Kaymakamlığı'nda yerleri, daha önce anlatmıştım. Odanın kapısını açtım. bir masaya gazete kağıdı serilmiş. Üstündeki plastik tabaklarda peynir, biber, domates ekmek vs. kahvaltı yapılıyor kahkahalar eşliğinde. varlığımdan rahatsız olarak "buyrun" dedi yüksek sesle bir hatun. Dedim " bir maruzatın vardı. Verdiğiniz 2 aylık süre doldu. sizden haber gelmeyince sormak istedim". verdiğim kağıda baktı. "ancak önümüzdeki ay size sıra gelir" dedi kullanmasını beklediğim kelimeye kullanmadan. "Neden bu kadar uzadı ki?" dedim. "Kadıköy Kaymakamlığı en yoğun olan Kaymakamlık. En çok başvuruyu biz alıyoruz" dedi. "He yoğunluktan yani" dedim kahvaltı sofrasına bakarak. Daha da sinirli bir sesle "evet yoğunluktan" dedi hatun. Birkaç saniye birbirimizin gözlerinin içine baktık. Tabii onlar bir an evvel odayı terketmemi bekliyorlar kaymak işlerine geri dönmek için. Tüketici amcayı düşünerek ("asla dalaşmayın, işimizi onlar çözecekler" demişti) yutkunup çıktım odadan. Kapıyı kapattım.

Kaymakamlık.. kaymakamlık... Kaymak-amlık!

susaktan doğum günü hediyesi mi olur da!

2010-04-13T02:59:00.000-07:00

biraz fakirlikten,

biraz tembellikten,

ama can-ı gönülden.

bi de beraber boyayalım diye:)

beraber her saniye için şükürler olsun!

flormar'a sorsak susağı boyamak için sponsor olur mu acep?

Hakan Kırkoğlu diyo. inansam mı:)

2010-04-11T07:47:00.000-07:00

Terazi - İkizler İlişkisi
Bu son derece şık ve hafif bir birlikteliktir. İki hava elementi birbirlerine hemen ısınabilir ve samimi olabilirler. Zira ortak paylaştıkları çok şey vardır. Her ikisi de düşünce dünyasında, entelektüel açıdan gelişmiş kişilerdir. Aşırı zorlamadan hoşlanmazlar ve bir arada oldukları zaman da bu uyumu güzel, zarif bir biçimde gerçekleştirecekler, pek çok ortak nokta üzerinde birleşeceklerdir. Bu ikili bir aradayken uyumlu sohbetler, kültürel konular ve meraklarını giderebilecekleri çok şey yapabilirler. Aynı zamanda Terazi İkizler’e yaşam enerjisi getirecek ve ona hayatın güzel taraflarına ve aşka davet edecektir. Kuşkusuz iş hayatında ve evlilik konusunda ise bu ikilinin daha sağlam bir temele ihtiyaçları olacaktır. Zira her ikisi de zora gelemezler ve artan sorumluluklarla karşılaştıklarında, bu beraberlikte bazı problemler ortaya çıkabilir. Ancak yine de bu ikili problemlerini kolayca çözebilecek kapasitededir.
UYUM Aşkta:%80, Arkadaşlıkta %90, İş Hayatında % 60